تاریکخانه

هاشمی رفسنجانی: نگذاریم تاریخ مشروطه در این سرزمین تکرار شود

2011-01-31T01:40:00.000-08:00

هاشمی رفسنجانی: نگذاریم تاریخ مشروطه در این سرزمین تکرار شود

باهنر: اگر اشتباهات طرح هدفمندی، نظام را مجبور به عقب‌نشینی کند، حتما وارد عمل می‌شویم

2011-01-31T01:37:00.000-08:00

باهنر: اگر اشتباهات طرح هدفمندی، نظام را مجبور به عقب‌نشینی کند، حتما وارد عمل می‌شویم

Military jets fly above Cairo

2011-01-30T07:20:00.000-08:00

شریعتی معلم کدام انقلاب؟؟؟

2010-07-22T05:14:00.001-07:00

آنچهمی خوانید باز نشر مقاله ای از دکتر سوسن شریعتی، فرزند معلم شهید دکترعلی شریعتی است. سایت رسمی دکتر شریعتی در پی درج مطالبی توهین آمیز درسایت بالاترین اقدام به بازنشر آن نموده است. هنوز ما در عجب آنانی هستیمکه دکتر را عامل ایجاد شوری بی شعور می دانند. آنانی که نه سری در مطالعهآثار آن مرحوم دارند و نه نیم نگاهی به تورق تاریخ منحوس پهلوی. روحش شادوراهش پر رهرو باد :سوسن شریعتی:معروف است که شریعتی معلم انقلاب بود. اما ما در روزگاری به سر می بریم کهبا این هر دو مولفه، معلمی و انقلاب مشکل پیدا کرده ایم. نه معلمی چنداناعتباری دارد و نه از انقلاب – مقصود البته نفس مفهوم انقلاب – دل خوشیهست . معلمی که در بسیاری اوقات با کلیشه پروری، آگاهی های کاذب ،برانگیختن شور و انهدام ِ شعور، دادن دستورالعمل هایی برای رستگاری یکیانگاشته شد (و امروز می شنویم ویوا-آکادمیا viva académia)انقلاب هم کهمستعد تخریب و خشونت . انقلابیون سابق یا معتقدند که: الف-انقلاب خوب بود،اما اصلاحات بهتر است . یا بر این باورند که ب- انقلاب خوب بود اما وای بهحالت اگر همچنان به آن فکر کنی. پ- یا اینکه «رفته ایم این راه را نهبهرام است و نه گورش »و از همین رو عطای سیاست را به لقای آن می بخشند، چهبه قصد کسب آن و چه به منظور در افتادن با آن. در نتیجه یا باید بشویاصلاح طلب، یا کارگزار سازندگی و یا فعال فرهنگی. در هر سه حال، شریعتی باهمان خاطره معلمی اش در انقلاب می ماند روی دستمان . چند راه می ماند:

۱- همه تجربه های تراژیک شخصی و تاریخی روزگارمان را بیندازیم به گردن او و انقلابی گری اش و از شر او وآموزه هایش خلاصی یابیم:

-«دیو خفته سنت را بیدار کرد»(شایگان- انقلاب مذهبی چیست|؟)

- اسطوره ها را به تاریخ کشاند و یا و تاریخ را اسطوره ای کرد و ما را بیچاره ساخت ( موقن- در گستره اسطوره .نقل به مضمون)

- رویکرد ایدئولوژیک به تاریخ ، بنیان آگاهی جدیدی را که با پیروزیمشروطیت کمابیش استوار شده بود، نابود و آگاهی کاذبی را جانشین آنکرد(جواد طباطبایی -ص۳۱ مکتب تبریز )

۲- سرخی شریعتی را از اوبگیریم و لباس سبز سازندگی به تن اش کنیم و کلاه سپید صلح بر سرش بگذاریمو تیغ ها و میخ ها و سیخ های کلامش را از او بستانیم تا درست بشود مثلخودمان: واقعیت گرا و نه آن رادیکال اتوپیست. استاد سخن عشق و نه خشمانقلابی و مدام از قول او فریاد برآوریم که مثلاً : دوست داشتن از عشق برتر است .

۳- یا اینکه بیفتیم به لجباز ی و اصرارو پافشاری واثبات همان تصور ویا توهم معروف ِ معلمی او در همان انقلابی که بهمن ِخونین می خوانیم واسلامی اش می دانیم ، گیرم که دیگر نپسندند و از مد افتاده باشد. گیرم کهبا تفسیری متفاوت با قرائت رسمی از آن انقلاب و آن اسلام.

اما هر یک از این سه رویکرد اشکالات متدیک دارد. شریعتی نه آن کینگ–کونگی است که اولی ها می پندارند که ناگهان ظهور کرده و دیو را بیدارکرده و تاریخ را منحرف ساخته و تاریخ مشروطه را که می رفت اسباب آزادی مارا فراهم کند ، نابود کرد . نه او را می شود به این راحتی شبیه کرد بهموجود ِ پر طمئنینه ی سرِ فرصتی ِ توبه کار امروز، آنچنان که دومی ها میپسندند و نه با لجبازی و حسرت برای زمانه های از دست رفته و متولی گریبرای یک مرده ریگ می توان بقای او را تضمین کرد. (ناگفته نماند : به طریقاولی او را مصادره هم نمی شود کرد.شریعتی، ناسخ یا منسوخ، طی این سالهااسباب آزادی مار ا هم که نه، اسباب آزادی خود را فراهم ساخته است )

تنها راهی که می ماند شاید این باشد: سهم شریعتی را دراین اتفاقی کهانقلابش می نامیم روشن کنیم و البته جنس معلمی اش را . چه به قصد محاکمهاو و چه به قصد قدر دانی از او. نه! اصلاً به قصد اندازه گیری بزرگی او وروشن شدن قدرت تخریبش..

به دو پرسش مجزا و مشروع می شود پرداخت : شریعتی معلم انقلاب بود یامعلمی بود انقلابی؟ بوده اند معلمینی که انقلابی نبوده اند و شده اند سرچشمه انقلاب. مثلاً لوتر . یا برعکس معلمینی که در ستایش انقلاب گفته اندو کسی به حرفشان نکرده است . در مملکت خودمان بسیار.

از پرسش دوم شروع کنیم . آیا شریعتی معلمی بود انقلابی؟ در معلم بودنشکه تردیدی نیست . در محتوای تعلیمش می شود تا اطلاع ثانوی بحث کرد. لااقلتا زمانی که مواد آموزشی او، بزنگاههای زیستی ما باشد: نسبت سنت ومدرنیته. نسبت شرق و غرب. نسبت عقل و ایمان . نسبت سنت و مذهب. ایدئولوژیو فرهنگ. اینکه پروژه اجتماعی اصلاح دینی ِ او همانی بود که بعداً نامشاسلام سیاسی شد و مبنای دین و حکومت؟بازگشت به خویشتن او رقیب بنیادگراییبود و یا همدست او؟ اینکه عدالت طلبی او در برابر دموکراسی خواهی بود ؟ چپبود یا لیبرال؟چیز دیگری خواست و چیز دیگری شد؟ و…شریعتی در زمان حیاتشمتهم به نداشتن پاسخ های قاطع و روشن به این پرسش ها بود، در نتیجه نمیتوان قطعیت های کلیشه پرور و کلیشه ساز پس از مرگش را ، در زمان انقلاب بهاو منسوب دانست . آن قطعیت ها محصول فرآیند دیگری بود . محصول آسیب ها ونابسامانی های فرهنگی ای که شخص شریعتی بارها و بارها نقد کرده بود. او نهقرار بود یک تنه پاسخ عقب ماندگی های ما باشد و نه می توانست یک تنه موجبعقب افتادگی های ما. سهم او در این میان چیست و مسئولیت او تا کجا؟

آیا شریعتی انقلابی بود ؟ به کدام معنا انقلابی بود ؟ درروش ؟در اهداف؟ در تفکر؟

روش : در سال ۱۳۵۰- اوج مبارزات مسلحانه – در کنفرانس فاطمه فاطمه است می خوانیم :

«….شیوهای که در مبارزه اجتماعی برای اصلاح وجود دارد ، بر حسب بینش ها و مکنبهای اجتماعی عبارت است از :۱-روش سنتی و محافظه کارانه.۲- روشانقلابی.۳-روش اصلاحی، رفرمیسم. محافظه کار به هر قیمت و به هر شکل تاآخرین حد قدرتش می کوشد که سنت ها را حفظ کند حتی بقیمت فداکردن خویش ودیگران . انقلابی همه چیز را می خواهد یک باره دگرگون کند و با یک ضربه درهم بریزد نابود کند و ناگهان از مرحله ای به مرحله ای بجهد، ولو جامعهآمادگی این جهش را نداشته باش،د ولو در برابرآن مقاومت کند . ناچارانقلابی، ممکن است به خشونت و دیکتاتوری و قساوت و قتل هام های وسیع ومتوالی دست زند، نه تنها علیه قدرت های ضد مردم بلکه علیه توده مردم نیز .مصلح هم که همیشه به مفسد فرصت و مجال می دهد!(ص ۵۴ م.آ.۲۱) شریعتی از راهچهارمی سخن می گوید که شیوه پیامبر است : ۵۲ انقلاب در سنت ها با حفظ فرماصلاح شده آن(ص ۵۲)دیدن واقعیت های موجود و نپذیرفتن آنها و تغییر انقلابیماهیت آنها.

با رویکرد صرف نظری ، حداقل معلوم است که شریعتی نه محافظه کار سنتیاست ، نه انقلابی ایدآلیست، و نه رفرمیست . محافظه کار را پاسدار سنت بههر قیمت می داند. تغییر ناگهانی و دفعتی را در معرض خطر توتالیتاریم ورفرمیسم را در معرض تهدید مفسد. نیذیرفتن واقعیت اما دیدن آن و تلاش برایتغییر انقلابی ماهیت آن ، نامش چیست؟ رفرمیست یا انقلابی؟ رفرمیست انقلابییا انقلابی رفرمیست ؟ حتی اگر معلوم نباشد که چیست ، روشن است که چه چیرنیست . حفظ سنت ها و وضعیت موجود به هر قیمت نیست ، تغییر ناگهانی ِ جهشیِخشن و اقتدار مآبانه به هر قیمت نیست، سرو صورتی متناسب دادن به یک امرنامطلوب و شیوه اصلاح تدریجی نیست (چرا که در طی این مدت طولانی عواملمنفی و قدرت های ارتجاعی و دست های دشمنان خارجی این نهضت اصلاح تدریجی رااز مسیر خود منحرف می سازند و یا آن را متوقف می نمایند و حتی نابود میکنند(همان –ص ۵۲)

با این وجود رویکرد صرفاً نظری این مشکل را به دنبال دارد که بانادیده گرفتن واقعیت و تاریخ ، برای ایده ها و نظریات سهمی بیشترازتوانشان –چه در تخریب و چه در سازندگی- قائل شویم با این توهم که با رمیجمرات این بت های نظری اسباب رستگاری ما فراهم خواهد شد . حال آنکه به قولبرودل، مورخ فرانسوی ، تاریخ یعنی شناخت داده ها و البته داده های انسانی، داده های انسانی در دیالکتیک سه زمان : «زمان سریع حوادث»،« زمان کشآمده دوره ها» و «زمان کند و کشدار تمدنی». مشکلات و معضلات قدیمی مربوطبه حوزه تمدنی ایران اسلامی را با مشکلات و معضلات یک دوره تاریخی ، یکیگرفتن و همه را به پای مشکلات مختص زمان سریع حوادث ریختن ، همین بلبشوییمی شود که بدان گرفتاریم. شریعتی با آن تفکیکی که در شیوه های متعددمبارزه اجتماعی بر می شمرد می کوشد که حل معضلات موجود ِ مختص ِ زمان سریعحوادث را در پرتو زمان طولانی ترِ زمانه و دوره ای که در آن قرار داردبفهمد و آنها را در جایگاه تاریخی ِ فرهنگی درازمدت بنشاند . همین رویکرداست که او را وامیدارد که در بازگشت از اروپا راه دیگری را انتخاب کندمتفاوت با دوستان قدیمی ملی اش و نیز متفاوت با رویکرد جدیدی که در سالهایچهل در حال شکل گیری بود. همان سالهایی که جنبش اجتماعی و سیاسی ، با خروجاز رخوت سالهای سی ، سمت و سویی رادیکال می گیرد و به تعبیر امروزی ها ازرفرمیسم شناخته شده مسلط عبور می کند. شریعتی در روش ، همچون بسیاری از همنسلی های خود از رفرمیست های ملی گرا در رفتار سیاسی شان در برابر قدرتفاصله می گیرد اما رادیکالیزم و یا رویکرد انقلابی را نه معطوف به « زمانسریع حوادث » یعنی گرفتن سلاح به قصد تغییرات سریع ، بلکه در میدان دیگریپی می گیرد. شاید برای همه کسانی که سخنرانی پس از شهادت او را به یاد میآورند، گفتن این سخن تفسیر امروزی از آن دیروز به نظر آید، اما این پرسشیاست مشروع که پس چرا نقد او به مبارزه مسلحانه به حاشیه رانده می شود؟شاید به دلیل همین پتانسیل انقلابی موجود در جامعه بوده باشد و نه همدلیاو با تغییرات سریع انقلابی. نگاهی به تاریخ آن سالها نیز این ادعا راثابت می کند. گرفتن سلاح و سمت و سوی رادیکال مبارزات سیاسی ، چندین سالقبل از شروع حرکت شریعتی در حسینیه آغاز شده است. او با چنین مخاطبی استکه «از کجا آغاز کنیم » را در میان می گذارد و از تصفیه منابع فرهنگی سخنمی گوید و از پدرمادر ما متهممیم و…حتی تاریخ ادیان . تاریخ ادیان ، سلسلهکنفرانسهای شریعتی در حسینیه ارشاد در سال پنجاه است، یعنی دراوج مبارزاتمسلحانه(در همه طیف: مذهبی، چپ مذهبی؛ مارکسیستی و..)آیا ترس از مرگ استکه شریعتی به این جریانات نمی پیوندد و می رود سراغ تدریس تاریخ ادیان ؟آیا –چنانچه مجاهدین در آن سالها و سالها بعد نیز می گفتند- به دلیل خصلتمحفلی روشنفکرانه او بود؟ آیا این نوع رویکرد را تائید می کرد اما در توانخود نمی دید؟ هیچ کدام. بی شک شریعتی چنانچه خود در همین دریغ ها و آرزوهانوشته است ، شهدای آن روزگار را «پیامبران بزرگ عصر خویش می داند،پیامبرانی که از انبیا بنی‌اسرائیل برترند.» اما افسوس می خورد :«افسوس!بجای آنکه نهضتی تنها بر روی سرش راه برود، در حالیکه دستهایش درجیب است و پاهایش در هوا و معلق و رها، کاری میکرد که این مرد بر روی دوپاهایش راه برود و با دستهایش کار کند و با سرش بیاندیشد.(دریغها و آرزوها)

اهداف. آیا ابژکتیو شریعتی در اتخاذ همان مشی ای که نامش را اصلاحانقلابی می داند بر محورو یا با اولویت تغییر قدرت سیاسی می چرخد؟ اولویتیکه همه احزاب و گروههای سیاسی دهه چهل و پنجاه بر آن پای می فشرند. پاسخاین سوال را می توان در مقاله ا ی به نام دریغ ها و آرزوها خواند: .

(در) مشروطه، ای کاش به‌جای آنکه به تغییر رژیم می‌پرداختیم، به تغییرخویش می‌پرداختیم. پس از جنگ، پس از شهریور بیست، ما – نهضت ملت ما – بیستسال اختناق را که می‌توانست بزرگترین عامل بیداری و آگاهی و حرکت و نجات وسرچشمه آموزشها و تجربه‌های بزرگی باشد، گذرانیم و از آزادی تنها بازگشتبه ارتجاع عصر قاجاری را بنام مذهب، شعار خویش کردیم…. آنگاه که سیاست روکردیم: نفت، ملیت، استقلال و نفی امپریالیسم و استعمار غربی. اما ای کاشبجای شعار «نفت»، ما یک شعار «فکر» می‌داشتیم بماند؛ همچنانکه روزی کهشعارهای سیاسی‌مان را از ما گرفتند، دیگر از خویشتن خویش چیزی باقی نماندهاست».شریعتی انقلابی چنین پیداست که از انقلاب، تغییر می فهمیده است و امانه با اولویت تغییر قدرت . بینش. بینش شریعتی آیا انقلابی بود؟ خود میگوید: « تغییر انقلابی محتوا و اصلاح فرم آن. بر همین اساس است که شریعتیبرای ایجاد انقلاب در بینش ها استحمار را علت بعید عقب ماندگی می داند ونارسیسیزم مذهبی- ملی را از یک سو و الیناسیون را از سوی دیگر دو آفت بزرگتحقق آن انقلاب بر می شمرد. مخالف خود شیفتگی و خود باختگی. ..«.. امادریغ، که نهضت مذهبی‌مان به تعظیم شعائر صفوی و قاجاری گذشت، و نهضتملی‌مان به تبلیغ شعارهای روزمره سیاسی …« اگر در آن سو، بجای مشتینیرومند و کوبنده بر روی خصم، مشتی نیرومند و کوبنده بر این دیوارهای سترکقرون وسطائی که گرداگرد عقل و دین و اندیشه ما کشیده بودند، فرود می‌آمد وراه برای تابش نور به خلوتگاهها و تکیه‌گاهها و حجره‌ها و حوزه‌ها واندیشه‌ها و احساسهای دینی‌مان باز می‌شد، آنگاه مذهب ما… ».(دریغ ها وآرزوها۱۳۵۵)

دریغ های شریعتی را که در سال ۵۴-۵۵نگاشته شده است را کنار هم کهبگذاریم – یعنی سه سال قبل از انقلاب ایران می بینیم به گونه ای غریب شبیهافسوس های امروز ماست و یکی از معانی این تشابهات این است که آنچه را کهامروز در دهه هشتاد شده است ذکر مصیبت بسیاری از روشنفکران، برای شریعتیامری واضح تلقی می شده است : امکان خشونت به دنبال حرکت های انقلابی جهشی.ضرورت یک حرکت بطئی فرهنگی قبل از هر گونه طرح اندازی فوری تغییر در حوزهسیاست. ضرورت بازنگری در جایگاه امر مذهبی و موقعیت دینداران و… همه ایندریغ ها ، دریغ های معلمی است که از بی شاگردی می نالد. شریعتی می داند ومی بیند که دارد بد فهمیده می شود . بر خلاف تصور و توهم تعمیم یافته ،گفتمان شریعتی ، گفتمان غالب زمانه خود نبود. راستی تقصیر چه کسی بود کهاین حرف ها شنیده نشد و آن شریعتی پر دریغ و پر افسوس سالهای ۵۴-۵۵ ، معلمامیدواری های انقلابی شد؟ تقصیر حرف های دو پهلوی او بود و یا مشکل ازگوشهای دو پهلوی ما . ما را شریعتی انقلابی کرد یا ما انقلابی بودیم؟

شریعتی ، آنچنان که بود فهمیده نشد. چه جای شکایتی ؟ مگر خودش نگفتهاست :« همه می پندارند که هر کسی آنچنان فهمیده می شود که هست، اما نه،آنچنان که فهمیده می شود هست . به عبارتی دیگر، هر کسی آنچنان است کهاحساسش میکنند، نه آنچنان احساسش میکنند که هست» (هبوط) شریعتی را جامعهانقلابی برافروخته آن سالها، انقلابی احساس کرد حتی اگر خود او پر حسرتبود و پر دریغ. برای پاسخ به این پرسش که بالاخره او انقلابی بود یا خیر،کدام را باید ملاک گرفت ؟آنچه که خود بود یا آنچه که از او فهمیده شد؟.نزاع همچنان ادامه دارد. همه این حرف ها نه برای تطبیق دادن سخن شریعتیاست با دیسکور مسلط این زمانه در باب مفهوم انقلاب و مضرات آن ، بلکه بهقصد تکرار همان حرف قدیم او است که « انقلاب، قبل از اگاهی می تواند فاجعهباشد.». همین و بس.

و دست آخر ! بیایید لجبازی کنیم و امیدوار بمانیم : شریعتی سالها استکه «ما» ی مذهبی را عصبانی می کند، « ما» ی اجتماعی را تحریک می کند و«ما» ی خلوت نشین را مضطرب و به این معنا «معلم انقلاب » باقی می ماند،حتی اگر معلمی و انقلاب امری از مد افتاده باشد.

باز هم فیلتر شدم

2010-07-10T06:10:00.000-07:00

باز هم تیغ سانیسور بر گردن وبلاگ من لغزید تا فراموش نکنم که اینجا ایران است که نه آزادی بیان دارد و نه آزادی پس از بیان...

بازهم وبلاگ دیگری ساختم تا بازهم قربانی این تحجر شود

http://tarikhanee.blogspot.com

به لحظه لحظه این روز های سرخ قسم
که بوی سبز ترین فصل سال می آید

سوال ممنوعه این است : رای من کجاست؟

2010-06-13T14:04:00.000-07:00

یکسال تمام از روزی که آرزوهای یک ملت بر باد دادند گذشت.دادگاه هایی نمایشی در بلادی که منادی پیروی از عدالت علوی است ، احکامی صادر کردند و اتمام هایی به پاک ترین فرزندان این آب و خاک زدند که در تمام تاریخ دیکتاتوری های گذشته ایران بی سابقه بود.احکامی که مستند قانونی آنها هیچ گاه منتشر نشد.احکامی که شبیه به همه چیز بودند ، الا یک حکم مستند و مستدل حقوقی.احکامی که عده ای را محارب کردند و عده ای دیگر را سالهای متمادی در گوشه ی دخمه ای به نام اوین فرستادند.پاک ترین فرزندان این کشور را به جرم پرسیدن یک سوال ممنوعه ، که رای من کجاست ؟ به خاک و خون کشاندند و یا به زندان ها فرستادند.چشم هایی را گریان کردند ، قلب هایی را خون کردند ، دهان هایی را شکستند ، فرزندانی را بی پدر کردند و پدرانی را بی فرزند ، مادرانی را سیاه پوش کردند و انسانیت را بر باد دادند و از اسلام تنها نامش را آموختند و از علی (ع) هیچ ندانستند و معاویه را پیشوای خود کردند

کشور از زمان انقلاب مشروطه قانون اساسی دارد اما همیشه خواست ها و آرزو ها و آمال مردمش در زیر چکمه های نظامیان لگد مال شده است و هر کس را که به قانون اساسی استناد کرده است ، دشمن دیده اند و کمر به نابودی او بسته اند.

قدداره به دستان و جاهلان روزی با شعار جاوید شاه به خیابان ها آمدند و مردم را به خاک خون کشاندند و روزی دیگر با شعار وا اسلاما ، روزی با کمک آمریکا کودتا کردند و روزی دیگر به آمریکا آموختند که چگونه کودتا کند.

و این روزگار و این غم ها و این اشک ها و این کودتا ها و این مرگ ها و این زندان ها باز هم تکرار خواهد شد ، مگر روزی که این مردم بفهمند ، و بدانند که هستند و انسانند و حق دارند و ......من اما باز هم این سوال را می پرسم : رای من کجاست؟؟؟

گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
وای اگر از پس امروز بود فردایی

ای مگس حضرت سیمرغ ، نه جولانگه توست

2010-06-05T04:48:00.000-07:00

آنچنان که با مستبدان سخن گفته می شود با من حرف نزنید ، و آنچه را که از مقامات متجاوز ، خودداری و پنهان می کنید ، از من پنهان ننمایید و با من تملق و ظاهرسازی و رشوه دادن صحبت نکنید ، و گمان مبرید که اگر خقی گفته شود مرا بر آشوبد و یا اگر تعظیم و تقدیسم نمایید ، بر من خوش بیاید.

پس از حق گویی یا مشورت به عدل ، نسبت به من خودداری نکنید ، زیرا من برتر از آنکه در کار خود خطا کنم نیستم ودر کار خویش از آن ایمن نمی باشم.

(امام علی ع)

پی نوشت : آیا عشقان قدرت در این دنیا می توانند به گونه ای همچو امام علی فکر کنند؟

عکس درخواست راهپیمایی برای روز 22 خرداد با امضا میرحسین و کروبی

2010-05-31T10:42:00.000-07:00

چه کسی می خواهد
من و تو ما نشویم
خانه اش ویران باد......

گرگ ها و سگ ها

2010-05-28T12:53:00.000-07:00

هوا سرد است و برف آهسته بارد

ز ابری ساکت و خاکستری رنگ

زمین را بارش مثقال ، مثقال

فرستد پوشش فرسنگ فرسنگ

سرود کلبه ی بی روزن شب

سرود برف و باران است امشب

ولی از زوزه های باد پیداست

که شب مهمان طوفان است امشب

دوان بر پرده های برفها، باد،

روان بر بالهای باد، باران؛

درون کلبه ی بی روزن شب

شب طوفانی سرد زمستان

آواز سگها :

زمین سرد است و برف آلوده و تر

هوا تاریک طوفان خشمناک است

کشد_مانند گرگان_باد ، زوزه

ولی ما نیکبختان را چه باک است

کنار مطبخ ارباب، آنجا،

بر آن خاک اره های نرم خفتن

چه لذت بخش و مطبوع است ؛ و آنگاه

عزیزم گفتن و جانم شنفتن

وز آن ته مانده های سفره خوردن

وگر آن هم نباشد استخوانی

چه عمر راحتی دنیای خوبی،

چه ارباب عزیز و مهربانی !

ولی شلاق این دیگر بلایی ست

بلی اما تحمل کرد باید؛

درست است این که الحق دردناک است

ولی ارباب آخر رحمتش آید

گذارد چون فروکش کرد خشمش،

که سر بر کفش و بر پایش گذاریم

شمارد زخم ها را و ما این_

محبت را غنیمت می شماریم

آواز گرگها:

زمین سرد است و برف آلوده و تر

هوا تاریک و طوفان خشمگین است

کشد_مانند سگها _ باد زوزه

زمین آسمان با ما به کین است

شب و کولاک رعب انگیز و وحشی،

شب و صحرای و حشتناک و سرما؛

بلایِ نیستی ، سرمای پر سوز

حکومت می کند بر دشت و بر ما

نه ما را گوشه ی گرم کُنامی ،

شکاف کوه ساری سرپناهی ؛

نه حتی جنگلی کوچک ، که بتوان

در آن آسوده ، بی تشویش، گاهی

دو دشمن در کمین ماست ؛ دایم

دو دشمن می دهد ما را شکنجه

برون سرما ؛ درون ، این آتش جوع

که بر ارکان ما افکنده پنجه

و...اینک...سومین دشمن ... که ناگاه

برون جست از کمین و حمله ور گشت.

سلاح آتشین ... بی رحم ... بی رحم

...نه پای رفتن و نه جای برگشت...

بنوش ای برف ! گلگون شو ، بر افروز

که این خون ، خون ما بی خانمانهاست

که این خون ، خون گرگان گرسنه ست

که این خون ، خون فرزندان صحراست

درین سرما ، گرسنه ، زخم خورده،

دویم آسیمه سر بر برف ، چون باد

ولیکن عزت آزادگی را

نگهبانیم ، آزادیم ، آزاد.

(مهدی اخوان ثالث ، آذر 1330 تهران)

فرمان علیه فهم (محمد مجتهد شبستری)

2010-05-25T02:47:00.000-07:00

1- مخالفت حکومت ما با علوم انسانی، مخالفت فرمان علیه فهم است. علوم انسانی ریشه در افکار و آراء دورۀ روشنگری Aufklärung دارد.
روشنگری خود را در مخالفت با وحی مسیحی در معنای «مجموعه‌ای از آموزه‌ها که از عالم فوق عقلانی الوهیّت به انسان فرود آمده» معنا کرده است. این تعریف از وحی مسیحی موضع رسمی کلیسا در دوران روشنگری بود و کسی حق نداشت از آن تخلّف کند. این وحی منشأ و مبدأ فرمان‌هایی بود که کلیسا در زمینه‌های مختلف زندگی انسان صادر می‌کرد.

2- بنیانگزاران روشنگری فرمان‌های کلیسا را نقد عقلانی و اخلاقی کردند. این نقدها زمینه را برای پیدایش دانش‌هائی چون جامعه‌شناسی، علوم سیاسی و تاریخ و... آماده کرد. موضوع این دانش‌ها فهمیدن زندگی اجتماعی و سیاسی و تاریخی و حقوقی و اقتصادی و... جمعیت‌های انسانی بود. این دانش‌ها نشان می‌دادند که تحولات گوناگون جامعه‌ها چگونه اتفّاق می‌افتند، چگونه می‌توان آنها را پیش‌بینی کرد، چگونه می‌توان از آن‌ها جلوگیری کرد، و بالاخره چگونه می‌توان برای علاج مشکلات و نابسامانیهای زندگی انسان طرحی درانداخت. این دانش‌ها در حقیقت مرّوج ایده «پیشرفت و ترقی و توسعه» بودند.

3- این دانش‌ها «اصل فهم علیه فرمان» را بنیانگذاری کردند و به این جهت کلیسا با این دانش‌ها سرسختانه مخالفت کرد، زیرا آنها اتورتیه فرمان را ویران می‌کردند. منطق فرمان، اطاعت بی‌چون و چرا ست در حالی که منطق این دانش‌ها فهمیدن و چگونه فهمیدن بود. مخالفت کلیسا با این دانش‌ها دهه‌های زیادی طول کشید. اما عاقبت کلیسا ناچار شد منطق فرمان را کنار بگذارد و از فرمان دادن دست بکشد. اینکار وقتی مبنای تئوریک یافت که در مجمع واتیکان 2 (1964) تعریف وحی را عوض کردند. در آن مجمع گفتند وحی مسیحی «مجموعه‌ای از آموزه‌های غیبی» نیست بلکه ظهور خداوند برای انسان‌ها در ایمان مسیحی است. این ظهور که ذاتاً همه جائی و همگانی است به فرمان منتهی نمی‌شود و ایمان مسیحی در برابر هیچ گونه فهم و تفسیر عقلانی از تحولات زندگی دنیوی انسان قرار نمی‌گیرد. بدینسان علوم انسانی و حقوق بشر تقریباً تمام و کمال مورد پذیرش کلیسا قرار گرفت و الهیات مسیحی به خوبی از آن استفاده کرد.

4- پیش از ورود علوم انسانی جدید به ایران مردم این کشور با منطق فرمان زندگی می‌کردند، این فرمان یا فرمان دین بود و یا فرمان سلطان. بررسی تحولات گوناگون زندگی اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و تاریخی مردم این سرزمین موضوع علاقه و توجه کسی قرار نمی‌گرفت. گوئی همه محکوم سرنوشت و تقدیر بودند. تنها امور عملی دین نبود که بر اساس تقلید محض استوار گشته بود. در سیاست و اقتصاد هم تقلید می‌کردند. این تقلید مقتضای حکومت مطلقه فرمان در امر دین و دنیا بود. این همان بود که در تعریف امامت گفته بودند: «الرّیاسة العامّة فی امور الدّین و الدّنیا».

5- وقتی پایعلوم انسانی به ایران باز شد حاکمیت مطلقه فرمان رقیب خطرناکی پیدا کرد، آن رقیب چیزی غیر از اصل «فهمیدن» نبود، فهمیدن واقعیات زندگی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی و تاریخی. این فهمیدن‌ها آتوریته فرمان‌ها را به شدت زیر سؤال برد. این فهمیدن‌ها استبداد دینی و استبداد سیاسی در ایران را به چالش کشید، فقر و جهل و بیماری و عقب ماندگی را نه سرنوشت و تقدیر جامعه بلکه آفت‌هائی بشر ساخته و قابل علاج اعلام کرد و حاکمان را مسئول اصلی آن‌ها برشمرد. مردم چشم و گوششان باز شد و خواستار توسعه و پیشرفت شدند. مطالبه حقوق بشر و دموکراسی و عدالت با قوت تمام جامعه ایران را زیر سیطره خود گرفت. براساس همین فهمیدن‌ها و مطالبات ناشی از آن بود که دو انقلاب بزرگ در ایران رخ داد، انقلاب مشروطه و انقلاب سال 1357. اگر پای علوم انسانی به ایران باز نشده بود از این انقلاب‌ها خبری نبود.

6- در سالهای اخیر که فهمیدن‌های تقریباً صد ساله و بیشمار مردم ایران و به ویژه تجربیات پس از انقلاب 1357 مطالبات ملّت از حاکمیت را بسیار گسترده کرده و عطش دموکراسی و حقوق بشر شدت یافته است دوباره «فرمان» به جنگ «فهم» آمده است! علوم انسانی علوم شیطان شده است! این شیطان را باید رجّم (سنگسار) کرد تا اقتدارگرایان از شر «فهم» مردم راحت شوند. خرافات را هم باید تمام و کمال ترویج کرد تا فرمان در یک کشتزار نرم دوباره تقلید را در شریان زندگی مردم جاری سازد و همه آگاهی‌ها و فهمیدن‌های صد سال گذشته را در گورستان جهل دفن کند.

7- چند ماه پیش که مقاله «تفسیر حقوقی قانون اساسی تنها راه حاکمیّت ملت و نجات کشور است» از صاحب این قلم در اینترنت منتشر شد یکی از مروّجان شدید اللّحن فرمان علیه فهم گفت: اعتبار قانون اساسی هم به امضاء فقیه استوار است، این سخن نمونه بسیار روشن و گویا از سلطه فرمان علیه فهم است. در عصر حاضر نمایندگان یک ملت قانون اساسی را براساس درک و فهم عقلانی و تجربی خود از سیاست به عنوان یک میثاق ملّی می‌نویسند و به رأی می‌گذارند و مردم هم براساس این فهم‌ها و تجربه‌های خود آن را تصویب می‌کنند و با آن زندگی می‌کنند. قانون اساسی محصول فهمیدن‌ها و تجربه‌های یک ملّت از واقعیات سیاسی و اقتصادی، فرهنگی و تاریخی خود است و نه محصول فرمان. وقتی می‌گویند اعتبار چنین قانونی هم از امضاء فقیه می‌آید در حقیقت با شمشیر فرمان، «فهم» را به قتل می‌رسانند. گیرم که کسانی با استظهارات فقهی خود به پندارند که اعتبار قانون اساسی از فتوای ولایت فقیه می‌آید. این نظر چه ربطی به این واقعیت دارد که پس از انقلاب 1357 بیش از 90 درصد مردم ایران بر اساس فهم خود از سیاست به یک میثاق ملّی رأی دادند و اعتبار آن را هم بر فهم و رأی خود استوار نمودند؟!

8- سیره حکومت ما شیوع علوم انسانی را موجب ضعف دین می شمرد. این دعوی مرا به یاد نکته ای مهم می اندازد که شاید چهل سال پیش در کتاب «تنبیه الامة وتنزیه الملة» میرزای نائینی در دفاع از آزادی و مساوات خواهی مشروطه طلبان خوانده ام. نائینی در آن کتاب می نویسد: طرفداران آزادی و مساوات با اعمال و رفتار ما در طول قرون گذشته مخالفت می کنند و نه با خدا. در عصر ما هم مطلب از همان قرار است. علوم انسانی با اقتدار گرایان به نام دین و غیر دین ستیز می کند و نه با خدا پرستی.

9- سخن دیگری هم در باب دموکراسی دینی و غیردینی دارم. صاحب این قلم در آخرین نظرات مکتوب خود تأکید کرده است که دموکراسی، دینی و غیردینی ندارد. اینک که دوباره به این مسأله دامن زده می‌شود هشدار می‌دهم که مباد که تحت عنوان دموکراسی دینی، ناخواسته در صف منادیان و مروجان فرمان علیه فهم قرار گیریم. آن خون که در اندام دموکراسی باید جریان داشته باشد، سراسر از جنس فهم و تحلیل و عقلانیت و انتخاب است. من تاکنون هیچ تعریفی از دموکراسی دینی ندیده‌ام که به صورتی آشکار یا پنهان فرمان را بر فهم غالب نکرده باشد. چون چنین است به نظر می‌رسد دموکراسی دینی نه تنها تعبیری قابل دفاع نیست بلکه آب به آسیاب کسانی می‌ریزد که صحنه جنگ فرمان علیه فهم را رهبری می‌کنند.

10- اگر قدرت‌های اقتدارگرای جهان کشور ایران را از خارج تحت فشار قرار داده‌اند متأسفانه در داخل کشور هم اقتدار گرایان این جامعه جنگ روانی ناخواسته و فرساینده فرمان علیه فهم را بر مردم ما تحمیل کرده‌اند. ما در جنگ فرمان علیه فهم به سر می‌بریم.
این یادداشت پاسخی است به پرسش های بعضی از دوستان از صاحب این قلم در باب مخالفت حکومت با علوم انسانی و مسأله دموکراسی دینی و غیردینی.

(این یادداشت پاسخی است به پرسش های برخی از دوستان از صاحب این قلم در مورد مخالفت حکومت با علوم انسانی و مسئله دموکراسی دینی و غیر دینی)

نام دکتر سروش به مراجع تقلید : مصلحت در مهاجرت است، اگر قلم ها را شکسته اند، پای ها را که نشکسته اند

2010-05-23T14:26:00.001-07:00

نامه دکتر سروش به شرح زیر است:

دکتر عبدالکریم سروش، امروز در نامه‌ای خطاب به مراجع تقلید از آنان خواست در برابر حاکمیت ساکت ننشینند. در این نامه آمده است: «اکنون نوبت شما خاموشان نا خرسند است. توقع محرومان و مظلومان از شما بسی بیش از آن است که افسرده دل وپریشان حال بنشینید و در عیان از ملامت جباران تن زنید و در نهان شکوه به درگاه قاصم الجبارین برید، یا مخفیانه "بر در ارباب بی مروت دنیا" پیامی بفرستید و جوابی نشنوید.»

دقٌ الباب

                                               (فلاح خلق و صلاح علما)

واعظ ما بوی حق نشنید، بشنو کاین سخن              در حضورش نیز می گویم نه غیبت می کنم

چون صبا افتان و خیزان می روم تا کوی دوست             وز رفیقان ره استمداد همت می کنم

به مشایخ و مراجع کرام درود می گویم و از آنان اذن ورود می طلبم.

سالروز قیامت صغرای خلق و نهضت کبرای سبز نزدیکتر می‌شود و انتظار مردم از روحانیان راستین بیشتر. زندانیان این جنبش و شهیدان این شورش پیامی برای شهسواران عرصه دین و دانش دارند:

می دانیم که شما اقطاب و ارکان دین خود از مظلومان مظالم جمهوری اسلامی هستید و از این که معاصی و مفاسد این حکومت جائر نام نیک شما و دامان پاک شریعت را آلوده کرده ظاهری دژم و باطنی نژند دارید و سینه پر آتش خود را به آب صبوری ساکن می‌کنید و "زبان بریده به کنجی نشسته" زیر لب لاحول می‌گویید و ربٌ یسٌر می‌خوانید و از نگاه‌ها و پرسشهای سرزنش آلود مریدان و محارم می‌گریزید که چرا وعده عسل دادید و اکنون سرکه می‌فروشید و چون به خلوت می‌روید با خدا شکوه می‌کنید که خدایا مرجعیت و قطبیت دادی. صد شکر. اما چرا در این عصر و در این احوال؟ که نه مجال انتقاد هست نه نشاط اجتهاد. حتی در نوشتن رساله عملیه هم آزادی نیست و فتوا و فرمان حکومت مقدم است. نه حرمت و اعتباری برای فقه مانده، نه قداست و استقلالی برای حوزه. حجت‌ها آیت و آیت‌ها آلت قدرت گشته اند.

و چرا خونین دل و خسته جگر نباشید که مغلوب و مرعوب، در گذرگاه تنگ عافیت و بر مسند خطیر مسئولیت نشسته‌اید و نظاره می‌کنید که استبداد دینی چوب حراج بر اخلاق و ایمان خلایق زده است و شریعت را به خدمت سیاست گرفته است و کمر عدالت را شکسته است. شکم اقتصاد فربه از حرام است و چهره دین عبوس و جویبار فرهنگ گل آلود و هوای سیاست مرگ زا و آسمان آزادی تیره و چشم هنر گریان و دل دانش بریان و جان و آبرو ارزان است و ریاکاری و رشوه خواری و دروغ زنی و مداحی و دهان دوزی و قلم سوزی و آبروریزی و عالم ستیزی و جاهل پروری و خرافه گستری و قانون شکنی و وحشت افکنی و تهمت پراکنی و تملق و تزویر و تقلب و تبعیض، سکه دارالضرب ولایت و قوت غالب حکومت است.

دیگر نه در قضا انصاف و عدالتی مانده است، نه در مجلس تدبیر و شجاعتی، نه در دولت توان و لیاقتی. و به تعبیر فصیح پیشوای پارسایان: "بارض عالمها ملجم و جاهلها مکرٌم: جاهلان قدر می بینند و بر صدر می نشینند و عالمان لجام به دهن دارند"(نهج البلاغه).

جاهلان سرور شدستند و ز بیم                                                 عاقلان سرها کشیده در گلیم

می‌دانیم که شما هم بر این مردم نیک سیرت رحمت می‌آورید که همچنان در چنگال دیو استبداد اسیرند، نه لبخند بر لب دارند نه شادی در دل نه نان در سفره نه دانش در دفتر نه نشاط عیشی نه درمان دلی. به جز قلبی غمناک و چشمی نمناک برایشان چه مانده است؟ محتسبان لبخندشان را ربوده‌اند و واعظان شحنه شناس ایمانشان را. مفسدان نانشان را بریده‌اند و جاهلان دفتر معرفتشان را دریده‌اند. نه رنگ دادگری می بینند نه چهره عدالت. گران از تکالیف و تهی از حقوق. رهبرانشان شب و روز ارجوزه عدالت می‌خوانند و به دنیا درس مهر و مدیریت می دهند اما خود زندانها را از شقاوت و قساوت انباشته اند و جامعه را به عفونت دروغ و ریا آغشته اند. قاتلان بی باک حقیقت اند و سارقان چالاک حریت. هر بانگ نصیحتی را صدای دشمن و هر ندای مخالفتی را ندای اهریمن می‌شمارند. گویی خود طاووسان عالم غیبند و دیگران جاسوسان عالم غرب. منکر معروفند و معروف به منکر. شما روحانیان راستین با رفتار ستم ستیزانه خود می‌توانید چهره متبسم اسلام باشید و پیام روح نواز دیانت را به خلقی خسته از خشونت برسانید تا بدانند که همواره در کنار مردمید و بنام اسلام نه چاهی برای کسی می کنید نه جاهی برای خود طلب می‌کنید.

رطب خوردگان ولایت و ثناگویان قدرت نه منزلتی نزد خالق دارند نه محبوبیتی نزد خلق، اما شما حاملان امانت دین و وارثان سنت سید المرسلین بر سر پیمان خود با خلق و خالق بمانید که از شما همین انتظار می‌رود و بس. مطمئن باشد که نه اسلامیت این سرزمین نه استقلالش، هیچکدام در گروی بقاء مشتی طراران حاکم نیست و پشتیبانی از این "طالبان نامطلوب" نه خشنودی ملت را در پی دارد نه آبروی روحانیت را.

انسداد و استبداد کم بود، سپاهیان گستاخ و دراز دست، مرجع تراشی و مرجع کوبی هم می‌کنند. "هیچ ندانی" را که رسما خبط دماغ دارد، مسند مرجعیت داده‌اند تا در ثنای رهبر مدیحه بخواند و سینه بزند واو را "کوثر" بنامد واز آن طرف در فجر تصدٌی ولایت که مقام رهبری دماغ مرجعیت می‌پخت، فقیه نزیهی را که بر او دلیری و خرده‌گیری کرد و او را از "افتاء بغیر علم" بر حذر داشت به عذاب الیمی دچار کردند که همه سرها در گلیم کشیدید و بر حرمت ضایع شده فقاهت و مرجعیت خون خوردید و خاموش نشستید. نگذارید بیش ازین نام و ناموستان فدای هوسهای سیاه سپاهیان شود و نا‌خواسته در زمره حامیان استبداد دینی به قلم روید.

دلیران عرصه جهاد اکبر، تیغ زبان آختند وبر دولت غاصب تاختند. ارادتی بخلق نمودند و سعادتی بردند. اکنون نوبت شما خاموشان نا خرسند است. توقع محرومان و مظلومان از شما بسی بیش از آن است که افسرده دل وپریشان حال بنشینید و در عیان از ملامت جباران تن زنید و در نهان شکوه به درگاه قاصم الجبارین برید، یا مخفیانه "بر در ارباب بی مروت دنیا" پیامی بفرستید و جوابی نشنوید. کار از اعوذ و لاحول نمی‌رود و خواهش و سفارش از اثر افتاده است و سکوت در مقابل جباران صدای آنها را بلندتر کرده است. و حال که نه رای موافقت دارید نه یارای مخالفت، مصلحت در مهاجرت است. جهاد اصغر کنید. "خاطر بدست تفرقه دادن نه زیرکی ست." اگر دهانها را بسته‌اند پای ها را که نشکسته‌اند. الفرار مما لایطاق من سنن المرسلین. "باید برون کشید ازین ورطه رخت خویش" .

گرچه راهیست پر از بیم زما تا بر دوست                          رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

بلی کاری پرهزینه و راهی پر مخاطره است اما شما یسر پس از عسر را ببینید و به فرج بعد از حرج بیندیشید وفلاح وصلاح خلق را که نگاهش به رفتار شماست پاس دارید وعتاب فرشتگان با ستم پذیران مستضعف را دوباره در قرآن بخوانید که: " چون فرشتگان جان ظالمانی را می ستانند که بر خود ستم کرده اند، ازآنان می پرسند درچه حال بودید؟ می گویند مستضعف ودرمانده بودیم و در دیار خود رخصت انجام وظیفه نداشتیم. فرشتگان درپاسخ می گویند: زمین خدا که فراخ بودومهاجرت که ممکن بود". (ان الذین توفاهم الملائکة ظالمی انفسهم....نساء97 )

و مباد که حضرت ربٌ الارباب در روز جزا با فقیهان مستضعف خطاب قهر کند و راه عذر را بر آنان ببندد و به سوء عاقبت محکوم شوند.

راهی به سوی عاقبت خیر می رود                                راهی به سوء عاقبت، اکنون مخیری

مهاجرت چون یک رهنمود دینی و قرآنی و یک شیوه اعتراض مدنی و انسانی و به منزله جستن راهی برای رستن از زندان و رسوا کردن زندانبانان، در سیره عالمان دین ثبت افتاده است و مهاجرت عالمان از ایران به عراق و از عراق به ایران در دوران مشروطه و معاصر سنت نیکو و آزادیخواهانه ای بوده ست. "سرهنگان شاه" که بر سر شما نشسته اند سکوت مظلومانه تان را به مسالمت و حمایت تفسیر می کنند. بانگ بلند مهاجرت قفل این سکوت شبهه ناک را خواهد شکست و توهٌم تسلیم ننگین را خواهد زدود.

حوزه فقهی شیعی نجف پس از رکود و توقف کوتاه، اینک به سابقه هزار ساله خود رجوع می کند و در اندیشه بالندگی دوباره است. نجف اکنون می تواند قم را آزاد کند و نفس فروبردگان و ترس خوردگان قم و مشهد را به فراخنای حوزه فقاهت خود راه دهد تا رسالت دینی و تاریخی شان را با شجاعت بگزارند و

به بانگ چنگ بگویند آن حکایت ها                            که از نهفتن آن دیگ سینه می زد جوش

و بی واهمه از جنود حرامیان و آدمی خواران و تبه کاران و ظلمه و قتله و عمله استبداد دینی و"سربازان بد نام امام زمان"، داستان یوسفان افتاده در چنگال گرگان را باز گویند. هم از قبح استبداد بگویند هم از حسن آزادی؛ و دین ورزی را در هوایی آزاد و پر رقیب تجربه کنند و اجتهادات نوین خود را با تشنگان معنویت در میان بگذارند. والبته "عراق ونجف" نام هرجاست که آزادگان در آن امن و آزاد وگشاده دست و گشاده زبان باشند که "این وطن مصروعراق و شام نیست".

لیمیز الله الخبیث من الطیٌب و یجعل الخبیث بعضه علی بعض ... (انفال ۳۷): "اینگونه خداوند پاک را از ناپاک جدا می کند و ناپاکی‌ها را بر هم می‌نهد و یکجا به آتش جهنم می‌سپارد."

آنگاه رطب خوردگان ولایت می مانند و وعٌاظ السلاطین و خدٌام الشیاطین و "مشایخ بی نشان از عشق" و سفلگانی که هرصبح و شام بر در سرای سلطنت سجده می برند و پشت بر قبله نماز می کنند و با غاصبان می نشینند و دست در خون مغصوبان می برند و عهد خالق را می شکنند که "بر سیری ظالم و گرسنگی مظلوم آرام ننشینند" (نهج البلاغه خطبه شقشقیه: و ما اخذ الله علی العلماء الا یقارٌوا علی کظٌة ظالم و لا سغب مظلوم)

مردم هم، غربال بصیرت بدست، می مانند تا خادمان را از خائنان باز شناسند و نگین سلیمان را از دست اهریمنان بیرون کنند و دیوان را از مسند خدیوان فرو کشند.

"آنروز ستم گران انگشت ندامت به دندان می‌گزند که چرا با رسول همراهمی نکردند و چرا فلان کس را به دوستی بر گرفتند." (و یوم یعضٌ الظالم علی یدیه یقول یا لیتنی اتخذت مع الرسول سبیلا ... فرقان: ۲۷ و ۲۸ ).

می دانیم که مشاطگان قدرت و فراشان ولایت و پندارپروران بنگاه بانگ و رنگ و عمله استبداد دینی، گوشها را پر و دل‌ها را خالی کرده‌اند که اگر خیمه خواجگی خودکامکان فرود آید معاصی و مفاسد از یک سو و اعادی و اجانب از سوی دیگر خاک ایران را فتح خواهند کرد و تنها دولت شیعی جهان را بر خواهند افکند. اما این فریبی فرسوده و دروغی کهنه بیش نیست. نظام شقاوت بنیاد استبداد خود بدترین مفسدت و معصیت است و شجره خبیثه‌ای است که بر آن اصناف حشرات رذائل جمع می آیند و فقط بهار فرخنده مردم سالاری‌ست که بر خزان خشک خشونت و رذیلت مهر خاتمت خواهد زد.

بلی مزاج دهر تبه شده است و راهزنان و حرامیان در کمینند اما علمای اسلام دل قوی دارند و آسوده خاطر باشند که عرق ملی و غیرت دینی و همت مصلحانه و تعهد وطن دوستانه زنان و مردان و دانایان و روشنفکران این دیار هرگز این عزیز نگین را به دست اهریمنان نخواهند سپرد وایران را برای ایرانیان نگاه خواهد داشت.

حدیث حکومت شیعی و خطر زوال آن هم بهانه‌ای و افسانه‌ای بیش نیست. این حکومت چه شباهتی به سیره و سنت و شیوه و شریعت سردار عدالت ،علی(ع) دارد تا لاف از شیعی و علوی بودن زند؟ علی کجا و اکرام جاهلان و الجام عالمان کجا؟ علی خود از پیامبر اکرم می آورد که بارها فرمود "جامعه ای که در آن ضعیفان نتوانند حق خود را بی لکنت زبان از قدرتمندان بگیرند جامعه ای ناپاک است" (نهج البلاغه، نامه به مالک اشتر) و حقا که نظام ولایت مطلقه جز این جامعه ناپاک دست پختی نداشته است که در آن قوه قضائیه پاک هیچ کاره است و قصابان همه کاره. امروز جانی تاوان انتقادی است. نقادان غدر می بینند و مداحان قدر. و

سرتاسر دشت خاوران سنگی نیست                                      کز خون دل و دیده بر او رنگی

و باری مگر مشروعیت حکومت وابسته به عنوان شیعی و سنی است؟ مشروعیت یک قائمه بیشتر ندارد و آن عدالت است و بقیه هر چه هست فرع آن است. جمهوری اسلامی ایران به گفته آن فقیه فقید(آیت الله منتظری رضوان الله علیه) اینک نه جمهوری است نه اسلامی. دینی و شیعی انگاشتنش عین قلب حقیقت و جفا بر طریقت است.

و اگر چه نظام ولایت مطلقه واسلام عبوسش، قاطبه دینداران را شرمنده از مسلمانی کرده است، چهره متبسم و انسان نواز و حق مدار و خرافه گریز و خرد پذیر روشنفکری دیندار وعالمان پارسا چندان دلرباست که کسی از آن نگریزد و کفر را بر ایمان نگزیند. و "برغم مدعیانی که منع عشق کنند" اینجا هم سخن آن فقیه فقید حجت موجه ماست که در غیبت استبداد دینی، ایران از آن همه ایرانیان و شهروندان متساوی الحقوق خواهد بود و هر کس و هر قوم به اندازه قدر خود بر صدر می نشیند و اقبال می بیند.

از "هجمه کفر" هم باک ندارید. دینداران برهانهای قاطع دارند. فطرت و تاریخ با آنهاست. دلیل و علت در خدمت آنان است. چهار قرن است که در مغرب زمین گزنده ترین و کوبنده ترین حمله ها را به دین کرده و می کنند اما چراغ کلیسا هنوز روشن است و "رونق این کارخانه کم نشده است" و دینداری معرفت اندیش در بالندگی است و کتابهای محققانه در تاریخ و فلسفه و تفسیر دین بسی بهتر و بیشتر از کشورما به بازار می آیند. بلی روحانیان دیگر سروری نمی کنند و سقف حکومت را بر ستون شریعت نمی زنند. دین در جای خود نشسته است. نه در راس امور است نه در ذیل امور. و مردم به قدری که علم و هنر و فلسفه و نقد جدید رخصت می دهد پای اعتقاد را در گلیم دیانت دراز می کنند. کافران کفر می ورزند و مومنان ایمان. "مومنان ز اقرار مست و منکران ز انکار مست" و نهایتا ماندنی ها می مانند و رفتنی ها چون کفی بر آب می روند.

دشمنان با انبیا بر   می           تنند                                         پس ملائک ربٌ سلٌم می زنند

کاین چراغی را که هست او نور دار                                    از دم و پف های دزدان دوردار

بهار مردم سالاری و خزان خودکامگی حوالت تاریخی ماست و فردا که قیامت صغرای خلق قائم شود و فرٌ دولت فرادینی فرا رسد و آفتاب مردم سالاری طلوع کند وافسر فرومایگان فروافتد و جشن زوال استبداد دینی برپا شود و داغ دیدگان انسداد و استبداد، زنجیر بر پای زنجیربافان نهند و تبانی نهانی خرقه پوشان و ولایت فروشان و مثلث تیغ و طلا و تسبیح را آشکار کنند، روز شرمساری خودکامگان و دریوزگان آنها خواهد بود.

                                    ************************

سخنی هم با عابدان و صالحان :

غاصبان حاکم، خود آب و خاک میهن را از عفونت استبداد (که اکبر گناهان کبیره است) انباشته اند و سلسله جور بر دست و پای خلایق نهاده اند، آنگاه خطیبان خناس، وسوسه و غلغله در افکنده اند که زلزله در پیش است و "پیراهن چاک ماهرویان" دامن زمین را چاک خواهد کرد. خرقه پوشان هم دام تزویر نهاده اند و سر حقه باز کرده اند و خواب و خرافه می پراکنند و دعا و تعویذ تعلیم می کنند و بر رونق بازار شیادی می افزایند. زلزله ای را که در ارکان ولایت افتاده می بینند و می پوشند و در عوض برای زلزله طبیعت و گناهان موهوم مردم می جوشند و می خروشند.

تاریخ اما نشان نمی دهد که پیامبر علیه السلام مردم را از زلزله ترسانده باشد یا دعای ویژه زمین لرزه به آنان آموزنده باشد! در عوض به گواهی روایات و ماثورات، آنچه پیامبر از آن می هراسید و پیروان خود را از آن می هراساند "چیرگی حاکمان بی رحم" بود و کمتر می شد که از مجلسی برخیزد و این دعا را نخواند: اللهم اقسم لنا من خشیتک ما یحول بیننا و بین معصیتک ... ولا تسلط علینا من لا یرحمنا :"خدایا از خشیتت چندان نصیب ما کن که گناه نکنیم ... و کسانی را که به ما رحم نمی کنند بر ما چیره مکن"( جامع الاحادیث، جلال الدین سیوطی).یعنی از نگاه باطن بین آن آموزگار بزرگ تقوا و توحید، سلطه ظالمین صد بار از لرزیدن زمین هراس آورتر بود. و به حقیقت اگر به دعا از خدا چیزی را باید خواست همانا برافتادن حاکمان بی رحم است، حاکمانی که از قتل و غصب و نهب و تجاوز و تطاول و چپاول و تقلب و تزویر و افترا و شکنجه و اعدام، مغولان و طالبان را شرمنده كرده اند.

نیکوست که همه نمازگزاران و خداخوانان از هر کرانه تیر دعا روان کنند و به پیروی افتخار آمیز از رسول اکرم این کلمات را بر لوح جان و صفحه زبان نقش کنند و در عیان و نهان، در شب و روز، در خانه و خیابان، در صلوات و مناجات و در سجده و قنوت، به هر لهجه و هر زبان، از صمیم جان بخوانند و از خدای رحیم رحمان بخواهند تا سایه سلطه سفلگان بی رحم را از سر امت مرحومه کم کند و چشم نمناک و دل غمناکشان را روشن و خرم کند.

شاعران و هنرمندان و خوش نویسان نیز وام هنرمندی را بگزارند و این کلمات پر برکات را بر الواح و صحائف، بر دیوان و ایوان و بر رسانه ها و رایانه ها رقم زنند و به شهد عبارت و سحر بلاغت بیامیزند و دل مظلومان را مسرور و چشم ظالمان را کور کنند.

چو غنچه گرچه فروبستگی است کار جهان                      تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

چو پیر سالک عشقت به می حواله     کند                         بنوش و منتظر رحمت خدا می باش

خرداد    ۱۳۸۹

عبدالکریم سروش

نم اشکی و با خود گفتگویی(به یاد تمام دوم خرداد هایی که گذشت)

2010-05-22T14:51:00.000-07:00

دلم می خواد گریه کنم !

دلم می خواد داد بزنم !

سالها بود که برای بزرگ داشت حماسه خس و خاشاک در دوم خرداد هر سال یا در ساختمان 180 خیابان سمیه جمع می شودیم از امید و آینده می گفتیم ، از اینکه ایران برای همه ایرانیان است دم می زدیم و کاستی ها و اشتباهات روز های رفته رو مرور می کردیم.

سال 85 اکبر گنجی در ساختمان 180 سخنرانی کرد و محمد رضا خاتمی از اینکه می توان دوم خرداد را باز هم تکرار کرد گفت و از اینکه باید مردم را برای شرکت در انتخابات شوراهای دوم شهر به صحنه بیاوریم گفتند.

سال 86 ، وقتی یک دهه از دوم خرداد گذشته بود ، در اریکه ایرانیان در کنار خاتمی ، این روز بزرگ را جشن گرفتیم و در آنجا هم تمام امیدمان را به آینده سپردیم ، تا در انتخابات مجلس بتوانیم حداقل ، اقلیتی قدرتمن همچون مجلس پنجم داشته باشیم.چه روز با شکوهی بود در کنار دوستانی بودم که الان روزها و ماه ها هست که حتی صدایشان هم نشنیدم ، سالن اریکه ایرانیان در آن روز سرشار از اصلاح طلبان بود ، از پیر تا نوجوان ، از محمدعلی ابطحی تا عباس عبدی ، از معصومه ابتکار تا الهه کولایی ، از مهدی محمودیان تا سعید شریعتی و....جای سوزن انداختن نبود ، طوری که محمدرضا خاتمی از روی بی جایی بر روی زمین نشسته بود

سال 88 ، همه بودیم ، اما اینبار در استادیوم 12هزار نفری آزادی ، سال 88 همراه بود با تولد جنبش سبز ، دوم خرداد به همراه مهدی اقبال و چند نفر دیگه از دوستان ، با ماشین شخصی مهدی اقبال راهی ورزشگاه آزادی شدیم ، خوب به یاد دارم که حتی در سالن 12هزار نفری هم جایی برای نشستن نبود ، خوب به یاد دارم که به همراه مهدی اقبال یکی دیگر از دوستان 45 دقیقه طول کشید تا موج مکزیکی به راه انداختیم ، اون هم برای 2 دقیقه ، اما امروز مهدی اقبال در گوشه سلول خود در بند 209 زندان اوین خاطره سال گذشته رو زنده می کنه و ما هر کدام تنها در گوشه اتاق های کوچکمان...

فردا دوم خرداد دیگری هست ، اما خبری از دوستان عزیزانمان نیست ، امسال به یاد دوم خرداد باید شمع روشن کنیم ، و در غم نبود دوستان در بندمان آهسته و بی آنکه کسی بفهمد قطره ای اشک بریزیم ، به قول حافظ نم اشکی و با خود گفتگویی

امسال کسی نیست تا از پیروزی در آینده برایمان سخترانی کند ، کسی را نداریم که امید را در رگ های بریده ی ما تزریق کند ، اما قوی تر از هر سال دیگری به آینده امیدواریم و خوب می دانیم سیاهی این شب هم تمام خواهد شد و ما باز هم در مراسمی در سالگرد دوم خرداد در کنار دوستان و همسنگر هایمان سالگرد دوم خرداد را به جشن خواهیم نشست و باز هم شعار ایران برای همه ایرانیان را فریاد خواهیم کرد و سرلوحه خود قرار می دهیم.

ایران برای غیر از ایرانیان

2010-05-21T08:17:00.000-07:00

سه مادر آمریکایی با کمال عزت و احترام وارد ایران شدند ، و در هتل استقلال یکی از بهترین هتل های تهران به همراه فرزندانشان غذا خوردند و از غم دوری با یکدیگر گفتند ، اما مادرانی هستند در این سرزمین که از شنیدن صدای فرزندان خود هم محروم هستند ، مادر مجید توکلی آرزوی شنیدن صدای مجید را دارد ، اما مگر می شود که دل سنگ این زندانبان ها و بازجو ها به رحم آید آن هم برای یک هم وطن که در دین و ایمان با هم یکی هستند.

مسئولین ایرانی حتی مکتب پوپولیسم را به خارج از مرزهای ایران هم کشانده اند و سعی در پوشاندن انحرافات و دروغ ها و شکنجه ها و زندان ها و شهیدان دارند ، اما شاید از یادشان رفته است که دیگر تاریخ را قوم پیروز نمی نویسد ، بلکه در این دنیا مردم هستند که تاریخ را می نویسند و نام جلادها و زندانبان ها و دروغگو ها را به خوبی در یاد و خاطره حفظ می کنند مهدی محمودیان ، مجید توکلی ، میلاد فدایی و.... این ها چه کم از سه کوهنورد آمریکایی دارند ، آیا چیزی جر احترام به هم نوع از قداره به دستان خواسته اند؟

آیا اینها ننگ برای ایران نیست ، که مسولان حکومت برای دیدار این آمریکایی ها در هتل استقلال ضیافت شما تدارک می بینند اما هزاران مادر دیگر در پشت در های اوین در حسرت دیدار فرزندانشان اشک حسرت می ریزندمادرانی هم هستند که هنوز به دنبال فرزندان خود هستند تا شاید دل شنگ جلاد به رحم آید نشانی از قبر فرزندش بدهد ، تا در میان خس و خاشاک سنگ قبری را بر سینه بفشارد و داغ این دوری و بی خبری را کمی التیام بخشد.

اینجا ایران است ، سرزمینی که در آن مادران داغدار به گوشه ی زندان می روند ،با این جرم که برای فرزندانشان بصورت علنی عزاداری کرده اند ، اما مادران سه کوهنورد آمریکایی با کمال احترام مورد استقبال قرار می گیرند و در یکی از بهترین هتل های تهران در کنار فرزندانشان شام می خوردند.؟آیا این چیزی جز تبعیض را نشان می دهد؟؟؟

آقای قاتل از بازگشت شما به ایران احساس شرمندگی می کنم

2010-05-20T10:50:00.000-07:00

مدتها بود که دستم برای نوشتن نمی رفت و حوصله ای برای قلم زدن در راهی که بهترین دوستانم را به بند کشیده است نداشتم اما خبرهای این روزها باز هم قلم را به دستم داد تا از این امانت روح القدس برای دفاع از عقاید و انسان ها استفاده کنم

اپیروزد اول : بازگشت آقای وکیلی راد از زندان های فرانسه به کشور در برابر آزادی خانم رایس هست.

رسانه های دولتی به اعلام کردند که فرانسه به دلیل اشتباهی که کرده بود مدت 18 سال آقای وکیلی راد را در زندان و در غربت نگه داشتند ، اما نگفتند که اتهام آقای وکیلی راد قتل از نوع درجه اول یعنی قتل عمد هستش ، آن هم قتل آخرین نخست وزیر حکومت پهلوی یعنی شاپور بختیار .

اگر ایشون به دلیل یک موضوع پوچ در زندان عای فرانسع بودند چرا وزارت امور خارجه در طی مدت این 18 سال کاری برای این شهروند ایرانی نکرده بود؟

اگر آقای وکیلی راد یک محکوم علیه عادی در زندان های فرانسه بودند چرا از وزارت امورخارجه و از نمایندگان مجلس برای استقبال از ایشون به فرودگاه امام خمینی رفته بودند؟

اگر ایشون از طرف حکومت ایران مامورت برای به قتل رساندن شاپور بختیار نداشتند ، چرا نمایندگان و مسئولین وزارت امور خارجه با حلقه های گل به استقبال ایشون رفتند و در آخر هم برای ایشون کنفراس مطبوعاتی و رادیو و تلوزیونی در محل فرودگاه گذاشتند؟

آیا برای یک شهروند عادی که دست بر قضا هم در زندان های اروپا یا آمریکا بوده است ، پس از آزادی باز هم به همین شکل استقبال خواهد شد؟

اپیزود دوم : این بار روی سخنم با آقای وکیلی راد است ، فردی که قاتل بودن ایشون در دادگاه های فرانسه با حضور هیئت منصفه اثبات شده است.

آقای وکیلی راد ، شما یک انسان را، با هر مرام و مسلکی که بود، بدون اینکه اتهام او در دادگاه اثبات شود و بدون آنکه اجازه دفاع کردن را به او بدهید به قتل رساندید. خیلی دلم می خواهد بدانم چه احساسی دارد کشتن یک انسان ، آن هم تنها به این دلیل که همچو ما فکر نمی کند و نمی اندیشد .

آقای وکیلی راد ، گمان مبرید که نسل من همچو تمام کسانی که در فرودگاه دیدید از شما با افتخار یاد کند ، نه ، نسلی که امروز در ایران در حال رشد کردن هست و تمام اعتراض ها و فریاد های خود را در قالب اصلاحات و جنبش سبز بیان می کند ، شما را قاتل بک انسان ، خواه گناه کار و خواه بیگاه می داند

از نظر من شما خطرناک تر هر قاتل دیگری هستید ، چرا که شما در قالب تروریسم انسان ها را به قتل می رسانید اما یک قاتل عادی از روی خشم ویا نفرت و یا حادثه انسان دیگری را به قتل می رساند.

آقای وکیلی راد ، شما یک قاتل اجاره ای هستید!!! کسی که در برابر گرفتن پول نقش فرشته مرگ را بازی می کند و جان انسانی را در برابر مشتی طلا ویا دلار و یا هر چیز مادی دیگری می گیرد

آقای وکیلی راد به عنوان یک ایرانی ، اعلام می کنم از بازگشت شما به این وطن احساس شرمندگی می کنم ، چرا که شما باید محاکمه شوید و اگر اولیای دم خانواده بختیار خواهان قصاص باشند ، شما را به چوبه دار بسپارند.

تیتر اول روزنامه صبح امروز یک هفته پس از ترور حجاریان

2010-05-18T11:58:00.000-07:00

ساحل زیبای محمود آباد

2010-05-17T14:12:00.000-07:00

پی نوشت: بعد از امتحان ارشد تنها چیزی که می تونست آرومم کنه دریا بود ، این هم عکسی هست که خودم از غروب خورشید گرفتم.

صفحه اول روزنامه مشارکت در 21فروردین سال 79

2010-05-17T14:00:00.000-07:00

صفحه اول روز نامه اعتماد ملی در تاریخ 30 خرداد 88

2010-05-17T13:20:00.000-07:00

صفحه آخر روزنامه مشارکت در 21فروردین سال 79

2010-05-16T15:47:00.000-07:00

فاطمه ، فاطمه است

2010-05-16T12:00:00.001-07:00

فاطمه(س) یک «زن» بود،

آن چنان که اسلام می خواهد که زن باشد.

تصویر سیمای او را پیامبر(ص) خود رسم کرده بود

و او را در کوره های سختی و فقر و مبارزه

و آموزش های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود.

وی در همه ی ابعاد گوناگون «زن بودن» نمونه شده بود.

مظهر یک «دختر» در برابر پدرش.

مظهر یک «همسر» در برابر شوهرش.

مظهر یک «مادر» در برابر فرزندانش.

مظهر یک «زن مبارز و مسئول» در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش.

وی خود یک «امام» است.

یعنی یک نمونه ی مثالی،

یک تیپ ایده آل برای «زن»

یک «اسوه»

یک شاهد برای هر زنی که می خواهد «شدن خویش»

را خود انتخاب کند.

در میان همه ی جلوه های خیره کننده ی روح بزرگ فاطمه(س)،

آنچه بیش از همه برای من شگفت انگیز است این است که

فاطمه(س) همسفر و همگام

و هم پرواز روح عظیم علی(ع) است.

"فاطمه،فاطمه است"

"دکتر علی شریعتی"

خبر کوتاه بود ، اعدامشان کردند

2010-05-10T14:34:00.000-07:00

خبر کوتاه‌ بود
اعدام‌ شان‌ کردند!

خروش‌ دخترک‌ برخاست‌
لبش‌ لرزید
دو چشم‌ خسته‌اش‌ از اشک‌ پر شد
گریه‌ را سر داد
و من‌ با کوششی‌ پر درد
اشکم‌ را نهان‌ کردم‌

چرا اعدامشان‌ کردند؟
می‌پرسد ز من‌، با چشم‌ اشک‌آلود

عزیزم‌، دخترم‌
آنجا شگفت‌انگیز دنیایی‌ست‌
دروغ‌ و دشمنی‌ فرمانروایی‌ می‌کند آنجا
طلا، این‌ کیمیای‌ خون‌ انسان‌ها
خدایی‌ می‌کند آنجا

شگفت‌انگیز دنیایی‌ست‌
که‌ همچون‌ قرن‌های‌ دور
هنوز از ننگ‌ آزار سیاهان‌، دامن‌ آلوده‌ست‌
در آنجا حق‌ و انسان‌ حرف‌های‌ پوچ‌ و بیهوده‌ست‌
در آنجا رهزنی‌، آدم‌کشی‌، خون‌ ریزی‌ آزادست‌
و دست‌ و پای‌ آزادی‌ در زنجیر

عزیزم‌، دخترم‌
آنان‌ برای‌ دشمنی‌ با من‌
برای‌ دشمنی‌ با تو
برای‌ دشمنی‌ با راستی‌ اعدام‌ شان‌ کردند
و هنگامی‌ که‌ یاران‌
با سرود زندگی‌ بر لب‌
به‌ سوی‌ مرگ‌ می‌رفتند
امید آشنا می‌زد چو گل‌ در چشمشان‌ لبخند
به‌ شوق‌ زندگی‌، آواز می‌خواندند
و تا پایان‌ به‌ راه‌ روشن‌ خود با وفا ماندند

عزیزم‌
پاک‌ کن‌ از چهره‌ اشکت‌ را، ز جا برخیز
تو در من‌ زنده‌ای‌، من‌ در تو
ما هرگز نمی‌میریم‌
من‌ و تو با هزارانِ دگر
این‌ راه‌ را دنبال‌ می‌گیریم‌
از آن‌ ماست‌ پیروزی‌
از آن‌ ماست‌ فردا
با همه‌ شادی‌ و بهروزی‌

عزیزم‌
کار دنیا رو به‌ آبادی‌ست‌
و هر لاله‌ که‌ از خون‌ شهیدان‌ می‌دمد امروز
نوید روز آزادی‌ست

(هوشنگ ابتهاج)

پی نوشت: کاری به مرام مسلک کسانی که اعدام شدند ندارم ، تنها سوالم این است که آیا تواننستند درست از خود دفاع کنند ، آیا دسترسی به وکیل و قانون داشتند؟ ،آیا از دادرسی عادلانه بر خوردار بودند؟

به قول دکتر شریعتی : آنها که رفتند کاری حسینی کردند و ما که ماندیم باید کاری زینبی کنیم

متن بیانیه میرحسین در مورد اعدام های اخیر

ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم

2010-05-10T10:37:00.000-07:00

آقای الهام شما که خود را به اصلاح حقوق دان می دانید ، لطفا برای مردم هم نوضیح دهید که کسی که برای ترساندن مردم دست به سلاح می برد و مردم را از حقوق مالی و جانی خود محارب محسوب می شود

روزنامه اطلاعات در تاریخ 26 خرداد 88

2010-05-09T13:23:00.000-07:00

مرحوم روزنامه کلمه سبز در تاریخ 24خرداد 88

2010-05-08T13:06:00.000-07:00

عکسی از میرحسین موسوی در کنار مرحوم آیت ا... منتظری

2010-05-07T13:12:00.000-07:00

خطاب به میرحسین موسوی

2010-05-07T12:16:00.000-07:00

دگر این پنجره بگشای که من

به ستوه آمده ام از این شب تنگ

دیرگاهیست که در حانه همسایه من خوانده خروس

وین شب تلخ عبوس

می فشارد به دلم پای درنگ

دیرگاهیست که من در دل این شام سیاه

پشت این پنجره ، بیدار و خموش،

مانده ام چشم به راه

همه چشم و همه گوش:

مست آن بانگ دلاویز کخ می آید نرم

محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مات این پرده شبگیر که می بازد رنگ

آری ، این پنجره بگشای که صبح

می درخشد در پس ایت پرده تار

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس

وز رخ آینه می سترد زنگ فسون

بوسه ی مهر که در چشم من افشاند شرار

خنده روز که با اشک من آمیخته رنگ.........

(هوشنگ ابتهاج)

نامه مهدی محمودیان به همسرسابقش

2010-05-07T04:43:00.001-07:00

جرس: مهدی محمودیان در نامه ای از اوین خطاب به همسر سابقش از اینکه نهادهای امنیتی به قهقرای سقوط رفته اند، اظهار تاسف کرد و نوشت: با کسانی طرف هستیم که برای ماندن در عرصه قدرت حاضر به انجام هر کار غیر اخلاقی هستند. متن این نامه که اختصاصا در اختیار جرس قرار گرفته به شرح زیر است:

الهام عزیزم، سلام
وقتی گفتی که به تو زنگ زده اند و خواسته اند که بر علیه من شکایت کنی و تو چنین پاسخی دادی اشک های غم و شوقم در هم آمیخت.اشک شوق که توانسته ام چند صباحی در کنار تو زندگی کنم و اشک غم از اینکه نهادهای امنیتی این چنین به قهقرای سقوط رفته اند.
اشک شوق که فرزندم مادر بزرگی همچون تو دارد و غمگین و اندوهگین از کسانی که حقارتشان را در میدان سیاست اینچنین جبران می کنند.
اشک شوق از اینکه ایران عزیز، زنان سرافرازی همچون تو دارد و سرشکسته و شرمسار از شهیدانی که جانشان را دادند تا کسانی این چنین بر جایشان تکیه بزنند.
الهام عزیز، می دانم و گفتی که پس از انتشار آن خبر از تو خواسته اند که خبر را تکذیب کنی و با آنکه تهدید به بازداشتت کرده اند از تکذیب آن سر باز زده ای. اما از آنجا که بیم بازداشت تو را دارم از تو می خواهم آنچه را که می خواهند بگویی چون با کسانی طرف هستیم که برای ماندن در عرصه قدرت حاضر به انجام هر کار غیر اخلاقی هستند. مگذار که زینب دخترمان که ماهها از داشتن پدر محروم است و به طور قطع باید سالها این دوری را تحمل کند از داشتن مادر خوبی همچون تو نیز محروم شود.
امیدوارم در زندگی آینده ات در ایرانی آزاد و آباد، زندگی سرشار از موفقیت داشته باشی.
مهدی محمودیان
زندان اوین 14 اردیبهشت 1389

گفتگویی با خودم

2010-05-05T17:46:00.000-07:00

من که می میرم ، چرا با عشق و ایمان نمیرم

تا برای سرزمینم ، میهنم ، ایران نمیرم

آرزو دارم شود خاک وطن آرامگاهم

تا میان کشوری بیگانه سرگردان نمیرم

شرط آزادی و مردی کنج زندان مردن است

شرم از آن دارم اگر در گوشه زندان نمیرم

وزیر ارتباطات دولت خاتمی پس از مضروب شدن

2010-05-04T12:28:00.000-07:00

وصیت نامه داریوش هخامنشی به خشایار شاه

2010-05-03T12:12:00.000-07:00

اینک که من از دنیا می روم، بیست و پنج کشور جز امپراتوری ایران است و در تمامی این کشورها پول ایران رواج دارد و ایرانیان درآن کشورها دارای احترام هستند و مردم آن کشورها نیز در ایران دارای احترامند، جانشین من خشایارشا باید مثل من در حفظ این کشورها کوشا باشد و راه نگهداری این کشورها این است که در امور داخلی آن ها مداخله نکند و مذهب و شعائر آنان را محترم شمرد
اکنون که من از این دنیا می روم تو دوازده کرور دریک زر در خزانه داری و این زر یکی از ارکان قدرت تو می باشد، زیرا قدرت پادشاه فقط به شمشیر نیست بلکه به ثروت نیز هست. البته به خاطر داشته باش تو باید به این حزانه بیفزایی نه این که از آن بکاهی، من نمی گویم که در مواقع ضروری از آن برداشت نکن، زیرا قاعده این زر در خزانه آن است که هنگام ضرورت از آن برداشت کنند، اما در اولین فرصت آن چه برداشتی به خزانه بر گردان .
مادرت آتوسا ( دختر کورش کبیر ) بر گردن من حق دارد پس پیوسته وسایل رضایت خاطرش را فراهم کن .
ده سال است که من مشغول ساختن انبارهای غله در نقاط مختلف کشور هستم و من روش ساختن این انبارها را که از سنگ ساخته می شود و به شکل استوانه هست در مصر آموختم و چون انبارها پیوسته تخلیه می شود حشرات در آن به وجود نمی آید و غله در این انبارها چندین سال می ماند بدون این که فاسد شود و تو باید بعد از من به ساختن انبارهای غله ادامه بدهی تا این که همواره آذوغه دو یاسه سال کشور در آن انبارها موجود باشد و هر سال بعد از این که غله جدید بدست آمد از غله موجود در انبارها برای تامین کسری خوار و بار استفاده کن و غله جدید را بعد از این که بوجاری شد به انبار منتقل نما و به این ترتیب تو برای آذوقه در این مملکت دغدغه نخواهی داشت ولو دو یا سه سال پیاپی خشک سالی شود .
هرگز دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی نگمار و برای آنها همان مزیت دوست بودن با تو کافیست، چون اگر دوستان و ندیمان خود را به کار های مملکتی بگماری و آنان به مردم ظلم کنند و استفاده نا مشروع نمایند نخواهی توانست آنها را مجازات کنی چون با تو دوست اند و تو ناچاری رعایت دوستی نمایی.
کانالی که من می حواستم بین رود نیل و دریای سرخ به وجود آورم ( کانال سوئز ) به اتمام نرسید و تمام کردن این کانال از نظر بازرگانی و جنگی خیلی اهمیت دارد، تو باید آن کانال را به اتمام رسانی و عوارض عبور کشتی ها از آن کانال نباید آن قدر سنگین باشد که ناخدایان کشتی ها ترجیح بدهند که از آن عبور نکنند .
اکنون من سپاهی به طرف مصر فرستادم تا این که در این قلمرو ، نظم و امنیت برقرار کند، ولی فرصت نکردم سپاهی به طرف یونان بفرستم و تو باید این کار را به انجام برسانی، با یک ارتش قدرتمند به یونان حمله کن و به یونانیان بفهمان که پادشاه ایران قادر است مرتکبین فجایع را تنبیه کند .
توصیه دیگر من به تو این است که هرگز دروغگو و متملق را به خود راه نده، چون هر دوی آنها آفت سلطنت اند و بدون ترحم دروغگو را از خود بران. هرگز عمال دیوان را بر مردم مسلط مکن و برای این که عمال دیوان بر مردم مسلط نشوند، قانون مالیات را وضع کردم که تماس عمال دیوان با مردم را خیلی کم کرده است و اگر این قانون را حفظ نمایی عمال حکومت زیاد با مردم تماس نخواهند داشت .
افسران و سربازان ارتش را راضی نگاه دار و با آنها بدرفتاری نکن، اگر با آنها بد رفتاری نمایی آن ها نخواهند توانست مقابله به مثل کنند ، اما در میدان جنگ تلافی خواهند کرد ولو به قیمت کشته شدن خودشان باشد و تلافی آن ها این طور خواهد بود که دست روی دست می گذارند و تسلیم می شوند تا این که وسیله شکست خوردن تو را فراهم کنند .
امر آموزش را که من شروع کردم ادامه بده و بگذار اتباع تو بتوانند بخوانند و بنویسند تا این که فهم و عقل آنها بیشتر شود و هر چه فهم و عقل آنها بیشتر شود تو با اطمینان بیشتری حکومت خواهی کرد .
همواره حامی کیش یزدان پرستی باش، اما هیچ قومی را مجبور نکن که از کیش تو پیروی نماید و پیوسته و همیشه به خاطر داشته باش که هر کسی باید آزاد باشد تا از هر کیشی که میل دارد پیروی کند .
بعد از این که من زندگی را بدرود گفتم ، بدن من را بشوی و آنگاه کفنی را که من خود فراهم کردم بر من بپیچان و در تابوت سنگی قرار بده و در قبر بگذار ، اما قبرم را مسدود مکن تا هر زمانی که می توانی وارد قبر بشوی و تابوت سنگی من را آنجا ببینی و بفهمی که من پدرت پادشاهی مقتدر بودم و بر بیست و پنج کشور سلطنت می کردم مردم و تو نیز خواهید مرد زیرا که سرنوشت آدمی این است که بمیرد، خواه پادشاه بیست و پنج کشور باشد ، خواه یک خارکن و هیچ کس در این جهان باقی نخواهد ماند، اگر تو هر زمان که فرصت بدست می آوری وارد قبر من بشوی و تابوت مرا ببینی، غرور و خودخواهی بر تو غلبه نخواهد کرد، اما وقتی مرگ خود را نزدیک دیدی، بگو قبر مرا مسدود کنند و وصیت کن که پسرت قبر تو را باز نگه دارد تا این که بتواند تابوت حاوی جسدت را ببیند.
زنهار، زنهار، هرگز خودت هم مدعی و هم قاضی نشو، اگر از کسی ادعایی داری موافقت کن یک قاضی بی طرف آن ادعا را مورد رسیدگی قرار دهد و رای صادر کند، زیرا کسی که مدعیست اگر قضاوت کند ظلم خواهد کرد.
هرگز از آباد کردن دست برندار زیرا که اگر از آبادکردن دست برداری کشور تو رو به ویرانی خواهد گذاشت، زیرا قائده اینست که وقتی کشوری آباد نمی شود به طرف ویرانی می رود، در آباد کردن ، حفر قنات ، احداث جاده و شهرسازی را در درجه اول قرار بده .
عفو و دوستی را فراموش مکن و بدان بعد از عدالت برجسته ترین صفت پادشاهان عفو است و سخاوت، ولی عفو باید فقط موقعی باشد که کسی نسبت به تو خطایی کرده باشد و اگر به دیگری خطایی کرده باشد و تو عفو کنی ظلم کرده ای زیرا حق دیگری را پایمال نموده ای .
بیش از این چیزی نمی گویم، این اظهارات را با حضور کسانی که غیر از تو اینجا حاضراند کردم تا این که بدانند قبل از مرگ من این توصیه ها را کرده ام و اینک بروید و مرا تنها بگذارید زیرا احساس می کنم مرگم نزدیک شده است .

اعتراضات دانشج.یان دانشگاه تهران به حضور محمود در دانشگاه

2010-05-01T16:28:00.000-07:00

این هم می تونه یه نوع از مبارزه محمود واسه ازدیاد جمعیت باشه

2010-05-01T16:05:00.001-07:00

ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم

2010-05-01T15:36:00.000-07:00

.قتی یاد اون شب جلوی جام جم می افتم بغضم می گیره وقتی یاد شب آخر تبلبغات می افتم که چه شعور شعفی و بود و همه مردم آمده بودند تا رای سبز خود را به صندوق های سیاه وزارت کشور بی اتدازند ، اشک در چشمانم جمع می شود
به یاد داشته باشیم کهخرداد پر از حادثه ما در راه است ، از همین امروز برای سالگرد انتخابات باید خود آمده کنیم

ما به خونخواهی نخواهیم آمد

2010-04-30T16:00:00.000-07:00

این عکس برای همه ما یاد خاطرات سیاهی از تاریخ سیاه ایران است ، کسانی که به نام دفاع از علی و اولاد علی ، خون شعیان علی(ع) را ریختند. کسانی تمام تلاش خود را کردند تا ترس در میان مردم رخنه کند اما عاقبت الامر خودشان از مردم ترسیدند.
جنبش سبز در روز 22 خرداد نه به خون خواهی از خون هایی که حکومت ریخت ، که به یاد شهیدانش دوباره فریاد الله اکبر سر می دهد و هر ابرانی منصوری می شود که اناالحق گویان به سمت دار افتخار می رود

دومینوی سبز

2010-04-29T14:45:00.000-07:00

دعوت به اعتصاب غذای سراسری معلمان در ایران

2010-04-23T13:41:00.001-07:00

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی معلمان ایران با صدور بیانیه‌ای از اعتصاب غذای یک‌هفته‌ای جمعی از فعالان صنفی در اعتراض به «احکام غیرقانونی اعدام و حبس» صادر شده برای معلمان خبر داد.
این بیانیه با اعلام این که اعضای شورای مرکزی کانون معلمان و فعالان صنفی در روزهای ۱۲ تا ۱۸ اردیبهشت جاری اعتصاب غذا خواهند کرد، از «تمامی» معلمان ایران خواست که در روز ۱۲ اردیبهشت، هم‌زمان با روز معلم در ایران به این اعتصاب غذا بپیوندند.

صحنه‌ای از تظاهرات‌های اعتراضی پیشین معلمان در ایران
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی معلمان ایران، در این بیانیه‌ هم‌چنین خواستار «آزادی سریع و بی‌قید و شرط» همه فرهنگیان زندانی، صدور منع تعقیب قضایی و لغو کلیه احکام اداری و قضایی برای «فرهنگیان منتقد» شده‌ است.
معلمان امضا کننده این بیانیه از دولت خواسته‌اند با اختصاص بخشی از درآمدهای نفتی و گازی امکانات «لازم و در حد استاندارد» را برای مدارس دولتی فراهم کند.
این بیانیه هم‌چنین خواستار پرهیز از هر گونه رفتار «جناحی، خطی و سیاست‌بازی» در تألیف کتب درسی و معیار قرار دادن نظر متخصصان شده‌ است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی معلمان ایران، خواستار «آزادی سریع و بی‌قید و شرط» همه فرهنگیان زندانی و لغو کلیه احکام اداری و قضایی برای «فرهنگیان منتقد» شده‌ است

رفع «فضای امنیتی» از مدارس و ادارات آموزش و پرورش، تأمین امنیت شغلی فرهنگیان، پرهیز از «مخبرپروری» در فضای کلاس و مدرسه و اجتناب از پرونده‌سازی برای فرهنگیان «منتقد» از دیگر مطالبات اعلام شده در این بیانیه‌ است.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی معلمان ایران می‌گوید هر معلمی که در ایران اقدام به راهپیمایی، گردهمایی، طرح نقد و نظر و اندیشه‌های خود در حوزه آموزش و پرورش و بیان مسائل و مشکلات و تنگناهای شغلی خود کند، به «مجازات‌های فراقانونی» محکوم شده و «دادش به جایی نخواهد رسید.»
در بخشی از این بیانیه آمده‌ است: «از آنجا که برخی ایران را «آزادترین کشور جهان خوانده‌اند که در آن آزادی نزدیک به مطلق است» باید به این سوال پاسخ دهند که چرا دلسوزترین و صادق‌ترین معلمان کشور صرفاً به خاطر انتقاد از وضع موجود، با احکامی چون اعدام، حبس، تعلیق، اخراج، تبعید، بازخرید، بازنشستگی اجباری، تنزل رتبه شغلی و محرومیت از تدریس مواجه می‌شوند.»
این بیانیه ادامه داده‌ است: «فرهنگیان می‌خواهند بدانند امثال بداقی‌ها، خواستارها، داوری‌ها و مومنی‌ها چه جرمی مرتکب شده‌اند که باید بدون محکومیت، ماه‌ها حبس در شرایط نامناسب را تحمل کنند، حقوق‌شان قطع و فرزندان خردسال‌شان در سختی، مضیقه مادی، ناامنی،ناامیدی و سراسیمگی زندگی کنند.»
صادرکنندگان این بیانیه با اعتراض به صدور حکم اعدام برای معلمانی همچون فرزاد کمانگر و قنبری، نسبت به پیامدهای آن به «مدیران و گردانندگان چنین سیاست‌هایی» این‌گونه هشدار داده‌اند که «این اعمال به هیچ روی نه دردی از شما دوا می‌کند و نه در شأن نام جمهوری اسلامی است.»

رفع «فضای امنیتی» از مدارس، تأمین امنیت شغلی فرهنگیان و پرهیز از «مخبرپروری» در فضای کلاس و مدرسه از دیگر مطالبات اعلام شده در این بیانیه‌ است

گردهمایی بر مزار ابوالحسن خانعلی در تهران و مرتضی مطهری در قم در روز ۱۲ اردیبهشت از دیگر برنامه‌های تدارک شده برای روز معلم امسال است، که در این بیانیه اعلام شده است.
ابوالحسن خانعلی، دبیر فلسفه و عربی دبیرستان جامی تهران بود که سال ۱۳۴۰ در تظاهرات اعتراضی معلمان در میدان بهارستان تهران از سوی نیروهای امنیتی حکومت پهلوی کشته شد. وی در گورستان ابن بابویه شهرری دفن شده‌است.
مرتضی مطهری، از روحانیون سرشناس و استاد دانشگاه تهران بود که پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ به ریاست شورای انقلاب منصوب شد. وی ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸ هدف گلوله یکی از افراد گروه فرقان قرار گرفت و جان باخت. پس از کشته شد وی روز ۱۲ اردیبهشت به یاد او روز معلم نامگذاری شد

بدون شرح

2010-04-23T13:09:00.000-07:00

سید محمد خاتمی وزیر فرهنگ و ارشاد آن زمان مرتضی آوینی را به خاطر انتشار این عکس توبیخ کرد

دکتر آرمین در کنار عرب سرخی در گذشته و حال

2010-04-22T14:47:00.000-07:00

مباحثه حسین بشیریه و عبدالکریم سروش : تعارض میان دین و دموکراسی ، آری یا نه ؟! (روزنامه جامعه/ 31 فروردین 1377

2010-04-19T14:09:00.000-07:00

پیش از پرداختن به ادامه ی بازخوانی مواضع محمد خاتمی در دوران ریاست جمهوری اش ، شاید رجوع به یک مباحثه ی قدیمی میان دو نظریه پرداز مهم در زمینه ی فلسفه ی سیاسی خالی از لطف نباشد . 29 فروردین 1377 ، روزنامه ی جامعه ، انتشار گفتگوی حمیدرضا جلایی پور مدیرمسئول این روزنامه با حسین بشیریه ، عزت اله سحابی و عبدالکریم سروش را آغاز کرد … گفتگویی مفصل که زمینه های مختلفی را از نسبت میان دین و دموکراسی تا تحزب و حدود آزادی سیاسی در ایران ، دربرمی گرفت . با این حال آنچه امروز از لا به لای مباحث مربوط به این میزگرد سیاسی برکشیده ایم ، نمایاندن دو نظریه ی مهم درباره ی نسبت دین و دموکراسی در نمایی نزدیک است . حسین بشیریه در پاسخ به اظهارات سروش ، نه تنها امکان هرگونه تجمیع دین و دموکراسی را مردود می شمارد ، بل به متفکرانی چون او یادآور می شود که امکان عملی نظراتشان را در مباحثی برون دینی جست و جو کنند . اشاره به این گفتگو بویژه از آن جهت اهمیت می یابد که خاتمی همواره از عبارات مبهمی چون « مردمسالاری دینی » ، « دموکراسی دینی » و … در گفته ها و نوشته هایش استفاده می کرد . شاید اشاره به نقدهای دکتر بشیریه درباره ی مردود بودن امکان عملی آنچه دکتر سروش « دموکراتیک دینی » می خواند ( با وجود آنکه بعدها این مباحث به گونه ای عمیق تر نیز پی گرفته شد ) برای نمایاندن افق نظری آنچه خاتمی در همه ی دوران ریاست جمهوری اش مطرح می کرد ، راهگشا باشد . بویژه آنکه نقدهای بشیریه اندک زمانی پس از آغاز ریاست جمهوری خاتمی مطرح شده است . امیدوارم در فرصت های آتی بتوانم بخش های دیگری از این میزگرد سیاسی را با شما قسمت کنم .

جلایی پور : آقای دکتر سروش ! با وقوع انقلاب اسلامی ، بحث حکومت دینی و انواع حکومت های دینی در ایران ، بیش از گذشته مطرح شد ، و از جمله بحث هایی که همچنان مطرح است و تا حدودی در مطالب گذشته ی خودتان نیز به آن اشاره داشتید ، نسبت حکومت دینی با دموکراسی است . شما بحثی داشتید درباره ی حکومت دموکراتیک دینی و در آنجا سعی کردید که این دو مفهوم را تا حدی به یکدیگر نزدیک کنید . در اینجا این پرسش مطرح است که آیا اساسا شما تصور می کنید در ایران نیازی به رابطه ی میان دموکراسی و دین وجود دارد ، یا اساسا این دو مقوله از هم بی نیازند ؟
عبدالکریم سروش : سخن از نیاز دین به دموکراسی یا برعکس آن نیست . سخن بر سر نجوه ی صحیح و موفق حکومت کردن است، خواه حکومت به دست دینداران باشد ، خواه غیر دینداران .
اشاره کردید به حکومت دموکراتیک دینی . من اینجا به یک نکته ی ظریف اشاره می کنم و آن اینکه هیچ جا نیاورده ام و نگفته ام « حکومت دینی دموکراتیک » بلکه همواره گفته ام « دموکراتیک دینی » ، عنایتی در این تعبیر هست . از نظر من حکومت ها به دینی و غیر دینی تقسیم نمی شوند ، بلکه حکومت ها به دموکراتیک و غیردموکراتیک تقسیم می شود .
( این تقسیم ج.هری و ذاتی است ) آنگاه حکومت های دموکراتیک می توانند دینی یا غیردینی باشند ، چنانکه حکومت های غیردموکراتیک هم می توانند دینی و غیردینی باشند ( و آن منوط به این است که در دست دینداران باشند یا نباشند ) لذا انقسام اولیه از آن دموکراتیک و غیردموکراتیک است ، برای اینکه حکومت ذاتا امری غیردینی است ، دموکراسی هم ذاتا غیردینی است ، فقط عرضا و عملا و از نظر تاریخی می تواند با دینداری همراه شود یا نشود . حکومت تعریفی دارد ، ماهیتی دارد ، مثل خانواده یا بازار یا مدرسه و بسیاری دیگر از نهادهای انسانی که این ذات و ماهیت خارج از دین تحقق می یابد و تعریف می شود آنگاه دینداران می توانند این ماهیت را به خدمت بگیرند . می توانند از این ماشین یا دستگاه استفاده کنند ، اگر کردند آن نهاد بالعرض دینی می شود و اگر نکردند ، همچنان غیردینی باقی می ماند . نهادهای اجتماعی و انسانی از این جهت فرقی با دیگر ماهیات ندارند ، یعنی هنر ماهیتا دینی نیست . علم ماهیتا دینی نیست . فلسفه ماهیتا دینی نیست . در مفهوم و در ذات اینها دینی بودن مندرج نیست . پیش از ادیان ، علم هنر فلسفه خانواده و حکومت و … وجود داشته است در جوامع غیردینی هم وجود دارد .

اما فلسفه را اگر فیلسوفان مسلمان به وجود آورند ؛ آن فلسفه ، فلسفه ی مسلمانان خواهد بود . و به این قیاس حکومت هم چنین چیزی است . بنابراین تعبیر حکومت دموکراتیک دینی تعبیر دقیقی است و واجد نکته ای مهم و راهگشاست .
اما اینکه این حکومت دموکراتیک چگونه دینی می شود ، در مقاله ای که نوشتم و توضیحاتی که بعدا دادم ، بیشتر به دنبال بیان نحوه ی تلفیق و پیوند این دو مقوله بودم و بطور خلاصه اگر دینداران با درک دینی ویژه ای ، این ماشین حکومتی دموکراتیک را به دست بگیرند و مورد استفاده قرار بدهند ، در آن صورت حکومت دموکراتیک ، دینی هم خواهد شد و اگر به دست نگیرند غیردینی است .
حکومت در درجه ی اول به نظر من خصوصا در جهان جدید ، برای برآوردن نیاز اولیه ی انسانهاست و مهمترین نقش او این است ، یعنی رها کردن آدمیان است از قید حاجات اولیه مثل غذا و مسکن ، شغل ، بهداشت و چیزهایی از این قبیل تا زمینه برای رو آوردن به تامین حاجت های ثانویه فراهم بشود . جهت های ثانویه عبارتند از حاجت آدمی به دین ، هنر ، علم ، فرهنگ و چیزهایی از این قبیل .
آدمیانی که تعلقات زمینی دارند یعنی به حاجت های اولیه همچنان پایبند هستند ، فرصت پیدا نمی کنند به فرهنگ و هنر و دین و امثال اینها برسند . حکومت برای تامین جهت های ثانویه نیست ، یعنی حکومت نه برای هنر آموختن به مردم است نه برای دین
آموختن به مردم ، هیچکدام . چرا ، چون هنر دولتی یا حکومتی هنر نیست ، دین دولتی و حکومتی هم دین نیست ، و از این قرار .

لذا درک از حکومت دینی و حکومت دموکراتیک دینی این نیست که حکومتی آمده تا دین را تحمیل یا تحکیم بکند . نه ؛ حداکثر کاری که یک حکومت دموکراتیک دینی می کند این است که بندهای حاجت های اولیه را از دست و پای دینداران چنان بردارد که آنها به صرافت طبع و به میل خودجوش و از سر ایمان و آگاهی و اختیار ، به سوی یک حاجت ثانویه که دین باشد ، بشتابند و آن را برگیرند و شیوه ی پلورالیستیک محقق کنند نه به شیوه ی مونیستیک . یعنی از دین یک ایدئولوژی واحد تسخیرگر نسازند و همه را ملزم به درک واحدی از دین نکنند . همه چیز در اینجا به جامعه ی دیندار برمی گردد . حکومت جامعه را دینی نمی کند ، برعکس جامعه حکومت را دینی می کند . چون حکومت فرزندی میوه ای و محصولی و پیامدی و بازتابی از جامعه است . و جامعه اگر از سر شوق و ایمان دیندار بود ، حکومتش هم رنگ آنرا می پذیرد . لذا حکومت دینی یک « است » است ، نه یک « باید » . بمعنی اینکه جامعه نمی گوید حکومت باید دینی باشد ، بلکه می گوید حکومت فرزند من « است » و چون من دینی ام ، آن هم خواه ناخواه دینی است . و البته اگر جامعه دینی نبود ، حکومت هم دینی نخواهد شد و باید و نباید کسی در اینجا عمل نمی کند . در طرح حکومت دموکراتیک دینی ، من از دو مفهوم انسانی استفاده کردم . یکی از مفهوم تکثر و دیگر مفهوم حقوق انسان ، چون هر دموکراسی بر این دو مفهوم بنا می شود و حکومت دموکراتیک دینی هم مستثنی از این قاعده نیست .

تکثر ، یعنی کثرت فهم دینی را از طریق بحث هایی که در تئوری قبض و بسط کردم ، تامین نمودم چون یکی از مقتضیات و مدلولات اصلی آن تئوری این است که فهم دینی بالذات متکثر است و ما یک فهم دینی واحد نداریم و لذا حکومت دینی هم بهیچ وجه به این معنا نیست که یک فهم دینی واحد را بر مردم تحمیل کنند . باید به این کثرت ملتزم و پایبند باشد و آنرا محترم بشمارد و مجال پیدایش این کثرت را فراهم آورد . این عین التزان به اندیشه ی دینی و اعتقاد دینی است و این چیزی است که دموکراسی ها هم این را می طلبند و آن را اقتضا می کنند . وقتی فهم دینی واحد نبود ، مرجع رسمی فهم دینی هم بی وجه و بی معنی خواهد شد و طبقه ی رسمی مفسران دینی ، جایی در جامعه ی دموکراتیک دینی نخواهند داشت .
نکته ی دوم بحث حقوق انسان است که دموکراسی ها یا حکومت های دموکراتیک به هر حال به مقوله ی حقوق انسان پایبند هستند و اگر این رکن را از حکومتی یا جامعه ای بگیریم ، دیگر به هیچ عنوان نمی توانیم درباره ی آن ، سخن از دموکراتیک بودن بگوییم .

جلایی پور : آقای دکتر بشیریه ، با اساس بحث های دکتر سروش چقدر موافق هستید و به نظر شما دو مفهوم دموکراتیک و دینی چقدر با هم تناسب دارند ؟

حسین بشیریه : به نظر می رسد که با توجه به تعریفی که من از دین و دموکراسی در ذهن دارم ، بین این دو مفهوم نسبتی موجود نیست ، بلکه میان آن دو تعارض هست . در دموکراسی همه چیز باید قابل تغییر باشد بخصوص قانون ، که اساس زندگی فردی و اجتماعی است .
وقتی ما می توانیم بگوییم دموکراسی هست که مردم در وضع قوانین حاکم بر زندگی و سرنوشت خود به طور مستمر نقش داشته باشند . در مقابل دین حاوی قوانین کلی و تغییرناپذیر است و در نهایت حکومت خدا یا حکومت به نام خداست و نه حکومت انسان .
وقتی جامعه تغییر پیدا می کند ، علاقه و خواسته های مردم هم تغییر پیدا می کند . بنابراین دموکراسی وقتی واقعی است که هیچ تابو و مقدساتی نداشته باشد و ما بتوانیم در مورد مهمترین مسائل زندگی خود تصمیم بگیریم و قانون وضع کنیم و زندگی مان را بر اساس قانون خودمان تنظیم کنیم ، حال آن که هر دینی مبتنی بر صدور احکام کلی و تغییرناپذیر است . بنابراین دین برخی از اصول اساسی را مطرح می کند که ما فقط در درون آن می توانیم مختار باشیم ولی نمی توانیم پا را فراتر از آن بگذاریم . بنابراین دین قید و بندی بر دموکراسی است . دموکراسی اگر به دین آمیخته شود دستکم تضعیف می شود و در نزاع دین و دموکراسی سرانجام یکی پیروز خواهد شد و جمع میان آن دو ممکن نیست . یا دین پیروز می شود و دموکراسی را مثله و بی خاصیت می سازد و یا دموکراسی پیروز می شود و دین باید از صحنه ی عمومی کنار رود . به نظر من شرط امکان دموکراسی دینی این است که دلایل دخالت و حضور دین در سیاست هم دموکراتیک باشد و این ممکن نیست . دلایل دخالت دین در سیاست کلا دینی هستند نه دموکراتیک.

منظور این است که مدافعان هرگونه دخالت دین در سیاست از جمله حکومت دموکراتیک دینی ، به استدلال منطقی و عمومی دست نمی زنند ، بلکه بر ایمان خود به دین تاکید می کنند و یا استدلال می کنند که چون در گذشته دین و سیاست آمیخته بودند پس امروز نیز باید چنین باشد . و یا چون مردم یک کشور دارای دین خاصی هستند پس حکومت آن کشور هم باید بر اساس آن دین و احکام آن سازمان یابد و یا برخی دیگر استدلال می کنند اگر دین در سیاست وارد نشود ، منسوخ می گردد ، پس باید از طریق سیاسی کردن آن را حفظ کرد . همچنین برخی دیگر به نظریات درون دینی استناد می کنند و مثلا می گویند که در دین خاص ، حکومت از آن گروه خاص است . بسیاری از این دلایل ، درون دینی یعنی درون گروهی هستند و از این حیث مسائل عصر جدید هیچ یک دلیل حضور سیاسی دین به شمار نمی روند . منظور از دلایل درون دینی یا درون گروهی آن است که در مورد آنها برای گروههای بیرونی که چنان مواضعی را نپذیرند ، جایی برای ورود به بحث و استدلال باقی نمی ماند . در این گونه استدلال ها به نتایج حاصل از آمیزش دین و سیاست توجهی نمی شود . تنها وقتی تبعات این آمیزش برای صلاح و توسعه ی جامعه در نظر گرفته می شود و درباره ی آنها استدلال می شود ، انکان استدلال برون گروهی و عمومی پدید می آید ، ولی نکته ی اصلی این است که ، همین که چنین استدلالی مطرح شود ، بی درنگ از حوزه ی استدلال دین خارج شده ایم و مصلحت و سیاست اولویت یافته اند .

گوشه ای نامه امام علی (ع) به مالک اشتر

2010-04-18T13:16:00.000-07:00

ای مالک من ترا روانه کردم به سرزمینی که حکومتهای پیش از تو در آنجا گاهیظلم کرده اند و گاهی عدل و مردم می نگرند در کارهای تو همانطور که تو مینگری در کارهای حاکمان پیش از خودت....پس هوی و هوس خود را در اختیار بگیرو دریغ کن درباره نفست به چیزی که بر تو حلال نیست....در دل خود جای دهرحمت و مهربانی به رعیت و لطف به آنان را.

نسبت به ایشان مانند حیوان درندهای نباش که خوردن گوشت آنان را غنیمت می شمارد؛زیرا مردم دو گروهند:یابرادرند با تو در دین و یا در آفرینش با تو یکسانند؛از آنها لغزش سر میزند و بر آنان بیماریهایی عارض می شود و به دست آنان گنا هانی عمدا و سهواانجام می شود..ببخش بر آنان از بخشش و گذشت همانطور که دوست داری خداوندبر تو ببخشاید و گناهانت را عفو فرماید....

بعد از بخششی که انجام دادیپشیمان مشوو بخاطر کیفری که به دیگران می دهی شاد نشو و به خشمی که میتوانی خود را از آن برهانی شتاب مکن و مگو که من مامورم و هرچه دستور میدهم باید اطاعت شود.زیرا این کار در دل،ایجاد سیاهی و فساد می کند و باعثضعف دین است و زوال نعمت و نزدیکی بلا و مصیبت....و باید محبوبترین کارهانزد تو کاری باشد که نه از حق بگذرد و نه فروماند و از کارهایی باشد کهرعایت انصاف و عدالت در آن فراگیر باشد و رضایت عامه را در بر گیرد.

زیرانارضایتی عامه مردم ،رضایت اقلیت را از بین می برد.اما نارضایتی خواص بارضایت توده مردم بخشیده می شود....پس باید گوش تو به طرف توده و اکثریتمردم باشد و تمایلت به جانب آنان..باید دور ترین افراد به تو و بدترینآنها نزد تو آن کسی باشد که در جستجوی عیب مردم است.زیرا در مردم ،خواه ناخواه عیب هایی وجود دارد که والی سزاوارترین کسی است که باید آنها رابپوشاند....تا می توانی کارهای زشت را از مردم بپوشان تا خداوند هم عیب تورا بپوشاند.

باز کن از مردم گره هر کینه ای را و قطع کن نسبت به خودت سببو انگیزه هر انتقامی را...در پذیرفتن گفته سخن چین شتاب مکن؛زیرا سخن چینحیله گر است و نیرنگ می زند؛اگرچه خود را بصورت انسانهای خیرخواه درآورد.پس باید برگزیده ترین آنها نزد تو کسی باشد که سخن تلخ حق را بیشتربگوید و کمتر در کارهایی که خداوند آنها را بر دوستانش نمی پسندد همکاریکرده باشد.

حرف حق را بگوید هرطور که باشد.خود را نزدیک کن به انسان هایپارسا و راستگو و بعد آنها را عادت بده که تو را ستایش نکنند و با ستودنکار بیهوده ای که نکرده ای شادت نکنند زیرا ستایش زیاد خودپسندی می آورد وبه سرکشی وادار می کند.... با دانشمندان بسیار مباحثه کن و با حکیمانفراوان گفتگو کن ...

اگر مردم برتو به ستمگری گمان بردند ، عذرخود را علنابا آنان درميان بگذار . وبا اين عذرخواهی ، از بدگمانی مردم کم کن . اگرچنين کردی ، خود را به عدالت پرورانده ای و با مردم مدارا کرده ای . دليلو عذری که می آوری ، باعث می شود تو به مقصود خودت برسی و مردم هم به حقخودشان دست پيدا کنند... »

(نهج البلاغه نامه53)

اندر افاضالات محمود

2010-04-15T03:00:00.000-07:00

براساس گزارش های رسمی

2010-04-13T14:42:00.000-07:00

برگرفته از .بلاگ مسعود بهنود
بر اساس گزارش رسمی زندگی خوب وشاد و آرام است

نهراسید گوسفند عزیز! گرگ هم مثل بره ها رام است

بر اساس گزارش رسمی بهترین سال، سال جاری بود

پر تحرک،پر از نشاط وشتاب، مثل خرکیف و خرسواری بود

بر اساس گزارش رسمی روزنامه زیاد وآزاد است

شاید آزادی زیادی هست چند تا روزنامه مازاد است

شاید احساس می شود گاهی پرخوری می کنند مطبوعات

رو به روی لباس شخصی ها ،قلدری می کنند مطبوعات

بر اساس گزارش رسمی دشمنان بی شعور ونادانند

بیست وسی را چرا نمی بینند؟ ایرنا را چرا نمی خوانند؟

تا ببینند کارها خوب است،تا بخوانند وضع مطلوب است

ملت آزاد وراضی وخندان،دولت از هر لحاظ محبوب است

بر اساس گزارش رسمی هیچ کس، هیچ وقت، هیچ نگفت

نه صدای گلوله ای برخاست،نه کسی روی خاک در خون خفت

بر اساس گزارش رسمی عده ای ناگهان یهو مُردند

عده ای نیز ناگهان خود را بی خودی پشت میله ها بردند

بر اساس گزارش رسمی گم شده خط فقر در ایران

شایعات است فقر وبیکاری ،شایعاتی که عده ای نادان-

بی جهت پخش می کنند آن را تا بگویند زندگی سخت است

ما که تکذیب می کنیم از بیخ! هرکه تکذیب کرد خوشبخت است

بر اساس گزارش رسمی،مُرد بیکاری و، تورم، مُرد

چند موجود زنده را اما موشک ما به آسمان ها برد

بر اساس گزارش رسمی ، علم و آزادی ورفاه اینجاست

غیر ما، در تمام کشورها از فساد وگرسنگی غوغاست

در اروپا به ویژه آمریکا،مردم از فقر لخت وعریانند

بی خبر از ستاد یارانه،چیزی از خوشه ها نمی دانند

بر اساس گزارش رسمی ،غرب در حال سرنگون شدن است

دولت مقتدر ،فقط ماییم، دولت ما چراغ این چمن است

بر اساس گزارش رسمی ،گاو پروار مش حسن خوب است

علف وکسب وکار،پربار است،جنس چینی زیاد و مرغوب است

بر اساس گزارش رسمی ،چین و روسیه اهل اسلامند

در میان تمام کشورها،این دو از هر لحاظ خوشنامند

بر اساس گزارش رسمی ، چاوز از بیخ وبن مسلمان است

سندش را نشان نداده ولی ،سندش هست گرچه پنهان است

بر اساس گزارش رسمی ،همه خوشحال و خنده رو هستند

عده ای ناگزیر می خندند،عده ای ناگزیر سرمستند

خنده دار است روزگار آری،خنده دار است حال و روز همه

مشت سنگین روزگار مگر، بزند ناگهان به پوز هم

سر به راه و مطیع وجان سختیم، بر اساس گزارش رسمی

زندگی می کنیم وخوشبختیم، بر اساس گزارش رسمی

هشت سال از نبودن یدالله سحابی گذشت

2010-04-13T00:38:00.000-07:00

دکتر یدالله سحابی متولد ۱۲۸۴ است که در سال ۱۳۸۱ در چنین روزی به دیار حق شتافت .او اولین دانش آموخته رشته زمین شناسی در تاریخ ایران و از معلمان و محققین قرآنی بزرگ کشور بود.دکتر یدالله سحابی از رهبران نهضت مقاومت ملی-بعد از کودتای ۲۸ مرداد و یکی از ۱۲ امضا کننده ی نامه اعتراض به قراداد کنسرسیوم نفتدر سال ۱۳۳۳ است.

او وزیر مشاور کابینه مرحوم مهندس بازرگان و نماینده تهران در مجلس اول شورای اسلامی بود.غسل میت مرحوم دکتر مصدق و نماز میت بر پیکرهای مرحوم مهندس بازرگان توسط ایشان اقامه شد.

ایشان در سال 78 در نامه ای انتقادی نسبت به مقام رهبری مواضع خود را اعلام کردند که متن این نامه در زیر در اختیار شما قرار می گیرد:
به نام خدا

بسمه تعالی

۲۳/۵/۱۳۷۸

مقام محترم رهبری جمهوری اسلامی ايران

حضرت آيت‌الله خامنه‌ای

با سلام و دعای خير و عافيت

اين نامه از طرف کسی است که بيش از نود سال عمر عاريتی را پشت سر گذارده، در آستانه لقای دوست و لبيک‌گويی به دعوت داور قرار گرفته، مراد و مقصودی جز رضايت پروردگار و مغفرت و رحمت او ندارد و در شرايطی است که نمی‌‌‌توان شائبه‌ای از حب دنيا يا دلبستگی به قدرت سياسی و وجاهت ملی در ايفای وظيفه‌ای که او به مصداق"النصيحه لامراء المسلمين" می‌نمايد، تصور کرد.

وقتی مولای متقيان(ع) در مسند خلافت مردم را به حقگويی و نصيحت نسبت به خويش دعوت ‌فرموده و حقوق دو ‌طرفه‌ای را تعريف نموده است بنده علی‌رغم سستی جسم و کسالت ناشی از کهولت، فريضه‌ای فرا راه خود می‌بينم که به مصداق "معذره الی ربکم" ناگزير از ادای آن هستم.

حوادثی که طی دو سال بعد از انتخاب آقای خاتمی به رياست جمهوری يکی پس از ديگری رخ داده است، از هتک حرمت مراجع عظام و قتل‌های فجيع زنجيره‌ای تا حمله وحشيانه بخشی از نيروهای انتظامی و گروه‌های غيرقانونی فشار به خوابگاه دانشجويان (که متعاقب تصويب غيرمنتظره طرح اصلاح قانون مطبوعات، اقدامات شتاب زده و غيرقانونی دادگاه ويژه روحانيت و فشارهای دائم بر مطبوعات مستقل و مردمی همانند زنجيره‌ای از حوادث نامطلوب پديد آمد) نگرانيهايی برای اين جانب که عمری را در عشق به سعادت ملت و سرافرازی وطن طی کرده‌ام به وجود آورده است که ناگزير از طرح آنها هستم. از طرفی می‌بينم که در نظام مبتنی بر ولايت فقيه تمامی راهها به ولی امر ختم می‌شود و همه عاملان اقدامات نگرانی‌آور، به طور مستقيم يا غيرمستقيم و به حق يا ناحق، خود را منتسب به مقام رهبری و مدافع ولايت فقيه معرفی می‌نمايند. از اين جهت بر آن شدم که مستقيماً نامه‌ای به جنابعالی بنويسم .

به تصريح قرآن، دعای ربیّون يعنی تربيت شدگان طراز اول پيامبران، به درگاه پروردگار همواره به جای نفرين به دشمنان و دگرانديشان و بدخواهی برای آنان، استغفار از عوارض عملکردهای انحرافی خود و تندرويهايشان در امور بوده است. بنابراين، اگر به مصداق فرموده امير مؤمنان "دائک منک و دوائک فيک" ريشه مصائب را در خودمان جستجو کنيم، دور از تربيت قرآنی نخواهد بود. بر اين مبنا، برای حل اساسی و ريشه‌ای بحرانی که موقتاً خاموش شده است، شايسته است که به جای فرافکنی و متهم کردن بی‌دليل اين و آن و جستجوی عوامل مؤثر و مقصر در اين حوادث در حوزه‌ای خارج از عملکرد خود، به تجزيه و تحليل علل و موجبات اصلی وقايع بپردازيم و بر اساس نتايج آن گره اصلی را بگشاييم. در گير‌و‌دار چنين فکری، وقتی سخنان اخيرتان را در نماز جمعه در حمايت بی‌دريغ از رئيس جمهور منتخب مردم، دانشجويان و مطبوعات مستقل و اعلام صريح انزجار نسبت به جنايت انجام يافته در کوی دانشگاه شنيدم، آن را به فال نيک گرفتم و برای اصلاح امور و ترميم وضعيت پيش آمده به دادن تذکرات زير مصمم شدم.

۱- قبل از هر چيز از جنابعالی می‌خواهم دستور دهيد که آمران و عاملان جنايت حمله به کوی دانشگاه را، همچون متهمان به آشوبهای خيابانی ،بدون ملاحظه نسبت به اسم و رسم و مقام و منصب به مردم معرفی ‌کنند و آنان را به پای ميز محاکمه بکشانند تا سزای جناياتی را که مرتکب شده‌اند، دريافت نمايند. همچنين تکليف گروههای رسمی و غيررسمی فشار را که در تبليغاتشان خود را مدافع، ياور (انصار) و منتسب به آن مقام می‌دانند برای هميشه روشن فرماييد. اينان دشمنان زيرک يا دوستان نادانی هستند که با اعمال خلاف دين و قانون و عرف، دل مردم را خون کرده‌اند و موجب وهن مقام رهبری هستند.

۲- حرکت سنجيده و بموقع جنابعالی در حمايت کامل و همه جانبه از رئيس جمهور منتخب مردم بسيار بموقع و سنجيده بود. با توجه به اين که برخی از گروه‌های سياسی در جريان انتخابات رياست جمهوری تبليغات فراوانی کردند که مقام رهبری کانديدای مورد نظر آنها را تأييد می‌نمايند، اين بيانات علاوه بر آنکه بازتاب مثبت و مفيدی در سطح جهانی به نفع جمهوری اسلامی ايران داشته است، با استقبال عموم مردم و نيروهای اصلاح طلب داخلی مواجه گرديده و زمينه‌های مساعدی را برای بازگشت به وفاق ملی صدر انقلاب فراهم آورده است. اما لازمه مؤثر واقع شدن اين حمايت صريح و تحقق وفاق ملی، عمل کردن هماهنگ سازمانها، نهادها و قوايی است که مسئوليت آنها بر طبق قانون اساسی بطور مستقيم بر عهده جنابعالی است.

به يقين مستحضر هستيد که سياست‌ها و برنامه‌های صدا و سيما، عمدتاً جانبدارانه و يکطرفه در خدمت اهداف گروهها و انديشه‌های سياسی خاصی است که بعضاً در تضاد با مصالح ملی و مواضع اعلام شده جنابعالی است. در برخی از برنامه‌های صدا و سيما (نظير "هويت" و "چراغ") به حرمت و حيثيت شهروندان تجاوز می‌شود.

قطعاً مسبوقيد که ضامن عدالت و امنيت در جامعه، قوه قضائيه است و اين نهاد، تنها در صورتی می‌تواند عدالت و قسط را در جامعه بگستراند و امنيت همه جانبه را حاکم سازد که به واقع، بی‌طرف و خالی از حب و بغض و تعصب و پيشداوری باشد. اگر گرايشهای سياسی و منافع جناحی و گروهی بر قضاوت قضات سايه افکند، کل قوه قضاييه، هم اعتبار و اقتدار خود را از دست می‌دهد و هم قادر و صالح به عدالت‌گستری و حراست از امنيت نخواهد بود و هم در نزد پروردگار عادل حکيم و نيز شارع مقدس اسلام مسئول و مجرم می‌شود.

امروزه قوه قضائيه به تصديق قضات و حقوقدانان مسلمان، متعهد و دلسوز نظام که خدمات آنان بر همگان و بر شخص جنابعالی پوشيده نيست، بدترين دوران تاريخ خود را می‌گذراند. وضع دادگستری بسيار اسفناک، رقت‌بار و درهم ريخته توصيف می‌شود. قوه قضائيه و دادگاههای متنوع ويژه و غير ويژه آن، فقهای شورای نگهبان، سازمان صدا و سيما، روزنامه‌ها و نشريات غوغاسالار، گروههای فشار و عناصر قانون شکن به طور آشکار و بی‌پروا خود را منتسب به مقام رهبری و مورد حمايتهای مادی و معنوی بيت آن مقام و مجری منويات رهبری معرفی می‌نمايند و برخی از مصاحبه‌ها و مذاکرات نيز چنين تصوراتی را در اذهان مردم تقويت می‌کند. سياستها و عملکردهای اين نهادها و محافل يکی از عوامل بسيار مؤثر در تشديد نارضايتی مردم، دامن زدن به اختلافات و در نهايت، وهن مقام رهبری است. آنچه مع‌الاسف در شعارهای انحرافی حوادث تأسف‌بار اخير به طور واضح و آشکار و با عبارات مختلف ابراز گرديد، برخاسته از همين زمينه‌ها بود. مؤثرترين راه اصلاح اين ذهنيت نه تنها اعلام نظر شفاف و صريح مقام رهبری درباره اين جريانات و تبری از اين عملکردها، بلکه تغيير مسئولان اين گونه نهادها و اصلاح سياستها و عملکردهای آنان است.

مسلماً به مصلحت نظام جمهوری اسلامی نيست که رهبر آن در ذهنيت ملت به عنوان مدافع و حامی جناحی شناخته‌گردد که در انتخابات رياست جمهوری آشکار گرديد که بخش کوچکی از ملت را تشکيل می‌دهد. تمايل مستقيم يا غير‌مستقيم مقام رهبری به يک جناح، چه در انتخابات مجلس خبرگان رهبری، چه در تصويب لوايح سرنوشت‌ساز در مجلس و چه در سياستها و عملکرد نهادهای مختلف، نقش فراگير مقام رهبری را که بايد مستقل از مناقشات درونی حاکميت باشد خدشه‌دار می‌سازد. محدود کردن مجاری ارتباطی به جريانهای يکسويه‌نگر و دريافت انحصاری اطلاعات از اين مجاری محدود نه تنها به ضرر جامعيت رهبری تمام می‌شود، بلکه کيان نظام را نيز تهديد می‌کند.

۳- عدم تفويض بموقع فرماندهی نيروی انتظامی به وزير کشور که قانوناً مسئول حسن اجرای وظايف اين وزارتخانه کليدی و تأمين امنيت داخلی کشور است، امری غيرمتعارف در شيوه کشورداری در دنيای امروز است و حتی می‌تواند زمينه‌ساز حوادث خونباری همچون فاجعه کوی دانشگاه تهران گردد. در قانون اساسی مصوب آذر ماه ۱۳۵۸، تنها فرماندهی کل نيروهای نظامی (که صرفاً مسئول حفظ امنيت مرزها هستند) به رهبر انقلاب واگذار شده بود. در تغييرات اعمال شده در خرداد ماه ۱۳۶۸، فرماندهی نيروی انتظامی نيز به رهبری واگذار شد. اين کار خطای بسيار عظيمی بود، زيرا وزارت کشور که مسئول حفظ امنيت داخلی است بايد بر نيروی انتظامی کنترل داشته باشد. نمی‌توان وزارت کشور را مسئول دانست اما اختيار نيروی انتظامی را به مقام ديگری سپرد. برای رفع اين تعارض ميان قدرت و مسئوليت، در دو دوره رياست جمهوری آقای هاشمی رفسنجانی، مقام رهبری اختيارات قانونی خود را در مورد نيروی انتظامی به وزير کشور وقت تفويض کردند. اما در دولت آقای خاتمی تفويض اختيار به علت مشروط بودن آن عملی نشد. بعداً هم تفويض اختيار به طور کامل صورت نگرفت.‌ اکنون معلوم نيست که در مواقع بروز بحران، نظير فاجعه‌ای که در هفته‌های گذشته اتفاق افتاد و بخشی از نيروی انتظامی نقش مخربی در آن داشت، ‌مجلس شورای اسلامی چه مقامی را بايد استيضاح کند؟ وزير کشور يا مقام رهبری؟ طبيعی است که گزينه دوم به صلاح کشور و نظام نيست. بنابراين، راه درست اين است که کليه اختيارات، از جمله اختيار عزل ونصب فرماندهان نيروی انتظامی‌ به وزير کشور واگذار شود.

۴- اگر دولت در نظام جمهوری اسلامی ايران، مقبوليت خود را از آرای اکثريت مردم و مشروعيت خود را در چارچوب انديشه ولايت فقيه از شخص رهبری می‌گيرد و در حالی که نمايندگان مجلس (که بر طبق قانون اساسی بر عملکرد دولت و تصويب قوانين نظارت دارند) با اعمال نظارت استصوابی شورای نگهبان معين می‌شوند ومورد تأييد هستند، عقل و منطق حکم می‌کند که از مديريت‌های موازی قانونی يا فراقانونی در امور اجتناب گردد و همه سازمانها و نهادهای اقتصادی، اجرايی، انتظامی و نمايندگی‌های گسترده رهبری در نهادهای مختلف، در دولتی که بايد قدرت متناسب با مسئوليت را دارا بوده و در برابر مقام رهبری، مجلس و مردم جوابگو باشد، ادغام گردند.

جناب آقای خامنه‌ای

قطع نظر از برخی نمايندگی‌های آن مقام در دانشگاهها و مراکز ديگر و پاسخگويی مستقيم مالی و اداری بعضی از بنيادهای بزرگ به جنابعالی، می‌دانم که برخی از اقدامات و اوامر رهبری نشأت گرفته از اختياراتی است که در قانون اساسی تجديد نظر شده در سال ۱۳۶۸ به شخص رهبر تفويض شده است. از اين جهت ايرادی نيست، اما رضايت خداوند، مصلحت مردم و روح قانون فوق ظواهر و صورت‌هايی است که خودمان پديد آورنده آنها هستيم. بنابراين، اگر تعارض و تناقضی ناشی از تصميمات و قوانينی که زمانی به مصلحت تشخيص داده شده است پديد آيد، حکمت ايجاب می‌نمايد که چنين قوانينی بازنگری و اصلاح شود.

به اين ترتيب، برای يافتن سياست مشترک درباره عواملی که امنيت جامعه را سخت به خطر افکنده است و به منظور دستيابی به وفاق ملی، وحدت مديريت و توازن ميان قدرت و مسئوليت، لازم است که گامهايی را که اخيراً برداشته‌ايد و راهگشای سعادت ملت و سربلندی دولت است به طور قاطع و صريح ادامه دهيد.

۵- از آنجا که قوه مقننه از ارکان مهم نظام جمهوری اسلامی است و همگامی و همراهی آن با برنامه‌های توسعه سياسی رئيس جمهور که مورد تأييد اکثريت قاطع مردم ايران می‌باشد ضروری است، و به دليل آنکه در جرايد و افکار عمومی اين فکر پراکنده شده است که ريشه اصلی ناآرامی‌ها، حملات متقابل جناحها و تشنجات اخير، احساس نگرانی نسبت به شرايطی است که انتخابات مجلس ششم در آن برگزار خواهد شد، اينجانب لازم به توصيه می‌دانم که چگونگی اعمال نظارت استصوابی شورای محترم نگهبان مورد شور و تجديدنظر قرار گيرد و اصلاح گردد، به نحوی که نمايندگان واقعی، شايسته و مورد علاقه مردم، بدون شائبه يکسونگری بتوانند به مجلس راه يابند، نمايندگانی که هم به اتکای آرای واقعی مردم و هم به دليل شايستگی‌ خود بتوانند نقش مؤثری در رفع بحرانهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سياسی جامعه ايفا نمايند.

جناب آقای خامنه‌ای

اينجانب از موضع ناصحی شفيق و امين و بطور شفاف و صريح مهمترين نکاتی را که به نظرم می‌رسيد با جنابعالی در ميان گذاشتم و آرزو می‌کنم که پيش از آنکه آتش فتنه به ارکان نظام سرايت کند و راه اصلاح بسته شود، تعارضات در مديريت کشور و حاکميت و مردم را به تفاهمی پايدار که مورد رضای خدا و خلق او باشد تبديل نماييد.

با احترام- يدالله سحابی

میرحسین موسوی به دیدار خانواده مهدی محمودیان رفت

2010-04-12T13:43:00.000-07:00

جرس:مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد در ادامه دیدارهای خود با خانواده های زندانیان سیاسی به منزل مهدی محمودیان ،روزنامه نگار در بند رفتند واز پدر و مادرش دلجویی کردند و صبر و استقامت آنها را ستودند.

به گزارش خبرنگار کلمه مهدی محمودیان روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب ۲۵ شهریورماه امسال توسط نیروهای امنیتی در منزلش بازداشت شد. بازجویان از مهدی محمودیان خواسته‌اند تعهد بدهد برای چهار سال از تهران خارج شود و روزنامه‌نگاری را برای همیشه کنار بگذارد تا از زندان رهایی یابد.درتاریخ ۲۱ دی ماه منابع خبری از ضرب و شتم شدید وی توسط ماموران زندان خبر دادند.

آخرین خبرها در هفته های اخیر حاکی از وخامت بیماری ریوی مهدی محمودیان روزنامه نگار زندانی بر اثر فشارها و شکنجه های داخل زندان بوده است.

محمودیان تصمیم گرفته در صورت ادامه بی توجهی مسئولین زندان به سلامت زندانی ها از سه شنبه به اعتصاب غذای نامحدود دست بزند و این موضوع نگرانی های خانواده او را بیشتر کرده است.

وی تصمیم گرفته در صورت ادامه بی توجهی مسئولین زندان به اعتصاب غذای نامحدود دست بزند و این موضوع نگرانی خانواده او را بیشتر کرده است.

مهدی محمودیان روزنامه نگاری است که از حوادث کهریزک پرده برداشت.

تهیه لیست از برخی پناهندگان برای ربودن آنها

2010-04-11T12:36:00.000-07:00

در حالی که بیش از چهار هزار نفر از فعالین سیاسی و دانشجویی ایران به دلیل شرایط امنیتی در یکسال گذشته مجبور به ترک وطن شده اند و در شرایطی سخت بسر می برند، طی ماههای اخیر نشانه هایی نگران کننده از تلاش نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی برای ناامن سازی فضای کشور ترکیه برای پناهجویان ایرانی در قالب تهدید جانی و تلاش برای ربودن و انتقال برخی از آنها به داخل ایران پدیدار میشوند. پس از آنکه در پاییز سال گذشته مهاجمین ناشناس در شهر کایسری (قیصریه) در نواحی مرکزی ترکیه که مریم صبری دوران انتظار برای پذیرش درخواست پناهندگی اش به غرب را طی میکرد طی حمله ای برق آسا او را هدف ضرب و شتم قرار داده و گریختند، در اوایل سالجاری اخباری نگران کننده از تهیه لیست تنی چند از فعالین دانشجویی و حقوق بشر پناهنده برای ربودن و بازگرداندن آنها به ایران به گوش میرسد که نگرانی ها را در خصوص وضعیت پناهجویان ایرانی افزایش میدهد. بنا به گفته یکی از مقامات امنیتی ایران لیست مزبور شامل تنی چند از فعالین حقوق بشر متقاضی پناهندگی است که اطلاعاتی در خصوص وضعیت بازداشتگاهها و کشته شدگان حوادث یکساله اخیر منتشر کرده اند.اگرچه این مقام امنیتی نامی از این افراد به زبان نیاورد، اما در میان افراد این لیست به یکی از دانشجویان وبلاگ نویس اشاره داشت که به گفته وی به دلیل انتشار اطلاعاتی از فعالیت نیروهای امنیتی و چند نامه محرمانه جزء اولویت های لیست مزبور قرار گرفته است. به نظر میرسد اشاره این مقام امنیتی متوجه سمیرا نصیری نویسنده وبلاگ رهروان راه اکبر باشد که طی ماههای پس از انتخایات با نام مستعار سارا شمس به دلیل فعالیت های گسترده در مبارزه با نقض حقوق بشر و انتشار اطلاعاتی از شکنجه زندانیان در بازداشتگاههای امنیتی ایران مورد حساسیت ویژه نیروهای اطلاعاتی قرار گرفته است.سمیرا نصیری دانشجوی دانشگاه آزاد تهران و عضو سازمان جوانان مجمع نیروهای خط امام حدودا یک ماه قبل پس از آنکه تحت تعقیب نیروهای امنیتی قرار گرفت مخفیانه از ایران خارج شد.خانم نصیری که از زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری دو مرتبه در اصفهان و تهران توسط نیروهای امنیتی وابسته به نظام دستگیر شده و مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود ، در زمستان گذشته و به اتهام حضور در تجمعات اعتراض آمیز روز عاشورا به عنوان محارب شناخته شد و توسط نیروهای لباس شخصی تحت تعقیب قرار گرفت . این در حالی بود که نصیری به دلیل ارتباطات گسترده با فعالین حقوق بشر در انجمن دفاع از حق حیات و انتشار جزئیاتی از پرونده زندانیان در وبلاگ خود با نام رهروان راه اکبر طی ماههای آذر و دی سال ۸۸ تحت مراقبت نامحسوس عوامل وزارت اطلاعات بود.قابل ذکر است که همزمان با محارب شناخته شدن خانم نصیری پس از حوادث روز عاشورا ، « میلاد ابراهیمیان» و « احمد عسگری» دو همکار وی در حوزه فعالیت های سیاسی و حقوق بشری نیز توسط نیروهای وزارت اطلاعات ایران بازداشت شده بودند. پس از بازداشت ابراهیمیان و عسگری، خانم نصیری به طور همزمان از طرف دو شعبه دادگاه انقلاب اسلامی احضار شد و در تماسی از طریق خطوط ویژه اعتراف احمد عسگری به همراهی خود با نصیری در جریان اعتراضات روز عاشورا دلیل احضار وی عنوان شده و علاوه بر این با انتشار عکس وی در دومین ویژه نامه نشریه « امین جامعه » متعلق به پلیس ایران وی در دانشگاه محل تحصیل خود نیز تحت فشار بسیج دانشجویی قرار گرفت و مجبور به فرار از دانشگاه شد. در این میان بنا به برخی شواهد احمد عسگری با به زبان آوردن اسامی فعالین سیاسی طی جلسات بازجویی موجب باز شدن پرونده های سیاسی برای دوستان خود شده و هر چند او از زمان آزادی در خصوص اطلاعات ارائه شده به نیروهای امنیتی با کسی سخن نگفته است، اما در عین تداوم بازداشت میلاد ابراهیمیان و فشار شدید بر وی جهت اخذ اعترافات در خصوص فعالین حقوق بشر و نیز تشکل های اصلاح طلب حامی میرحسین موسوی،تاثیر همکاری عسگری با نیروهای امنیتی در آزادی زودهنگام وی پیش از تعطیلات نوروز محتمل به نظر میرسد.از آغاز سال جدید و در پی تلاش رسانه ای هواداران نظام برای معرفی سمیرا نصیری به عنوان جاسوس اخبار موثق حکایت از آن دارد که طراحی عملیات ربایش و بازگرداندن خانم نصیری به ایران و در صورت لزوم کشتن وی نیز در دستور کار نیروهای برون مرزی سازمان امنیتی ایران قرار گرفته است و با توجه به فضای نسبتا مساعد کشور ترکیه برای انجام عملیات های برون مرزی نیروهای ایرانی نگرانی دوستان و نزدیکان سمیرا نصیری درباره سرنوشت وی افزایش یافته است.http://rahrovaneraheakbar-m7.blogspot.com/آدرس وبلاگ خانم سمیرا نصیری

ایول قرقیزستان

2010-04-09T13:45:00.001-07:00

منوکراسی ایرانی

2010-04-01T14:43:00.001-07:00

روز 12 فروردین سال 58 ، مردم سرمست از انقلاب و بیرون راندن شاه و امیدوار از اینکه ایران و ایرانی دیگر روی استبداد و دیکتاتوری را نخواهند دید ، هر کسی می خواهد از دیگری سبقت بگیرد تا زودتر رای خود را به صندوق بی اندازد ، صف های رای دهندگان صدها متر از صندوق فاصله دارد.

روز 12 فرودین سال 88 ، مردم خسته و غم زده از زندان و باتوم و فضای امنیتی حاکم بر کشور ، مردمی که روزی ولی نعمتان حکمرانان بر انقلاب بودند امروز مشتی خس و خاشاک شده اند که یا در زندان هستند و یا گوشه قبرستان وآنهایی که کمی اقبالشان بلند بود زخمی و مجروح در گوشه خانه کز کرده اند و خون دل می خورند و امید به روزهای آینده دارند.

قانون اساسی که در 12فروردین سال 58 با رای 98درصدی مردم به تصویب رسید ، هر روز مهجور تر از گذشته می شود و هر روز مردم از حقوق خدادادی خود محروم تر می شوند.

قانون اساسی تمام اصولش با هم برابر هستند اما در کشورهایی که منوکراسی وجود دارد اصولی که حقوق ملت را بیان می کتتد همچون کالاهای پشت ویترین برای جهانیان هستند که اگر روزی در مجامع بین المللی مورد باز خواست قرار گرفتند بتوانند به حرفی برای گفتن داشته باشند تا بتوانند هر چه بهتر از حقوق دیکتاتور دفاع کنند

قانون اساسی ایران دارای اصول کاملا منطبق با کنوانسیون های حقوق بشری است مانند اصل منع شکنجه ، اصل برائت ، اصل برابری اقوام ، اصل آزادی راهپیمایی ...... اما در این روزها کاملا برای تمام مردم ایران و جهان مشخص شده است که تمام این اصول در صورتی قابلیت اجرا را دارند در جهت حفظ قدرت در دستان دیکتاتور باشد و مردم کسانی هستند که در راستای حفظ منافع دیکتاتور حرکت می کنند و در راهپیمایی های حکومتی شرکت می کنند و یا باتوم به دست می گیرند و عربده کشی می کنند.

جنبش سبز ایران تنها خواسته ای که دارد ، اجرای تمام اصول قانون اساسی بدون هیچ تبعیضی بین اصول است ، مهمترین اصول هر قانون اساسی در تمامی کشور اصول مربوط به حقوق ملت است ، اما در ایران و در تمامی کشورهایی که منوکراسی وجود دارد این اصول تنها برای زیبا جلوه دادن نوع حکومت است.

سال صبر و استقامت از نگاه مانا نیستانی

2010-03-30T13:17:00.000-07:00

شرایط اسفناک مهدی محمودیان در اوین

2010-03-28T14:45:00.001-07:00

امروز طبق قرار قبلی با دوستان رفتیم خونه مهدی محمودیان ، بعد از صحبت تبریک سال نو ، مادر مهدی گله گذاری کرد و گفت : که دوستان مهدی چرا خبر های مربوط به محمودیان رو در سایت های خبری کار نمی کنند

نمی دونم این وبلاگ چند نفر خواننده داره و نمی خوام هم بدونم که چه کسانی مطالب من رو می خونن (که به سرعت فیلترم می کنند) اما وظیفه خودم می دونم که از صحبت های مادر مهدی (خانوم الوندی) مواردی که مربوط به محمودیان است رو بیان کنم.

مهدی محمودیان دیشب در تماس تلفنی که با خونه داشته گفته که از شرایط جسمی بدی برخوردار است و دچار برنشیت ریه شده است و در زندان هیچ نوع دارویی برای درمان این بیماری مزمن در اختیار او قرار نمی دهند،و به هیچ وجه او را بهداری زندان اوین انتقال نداده اند.

اما جرم هایی که در بازجویی ها از مهدی محمودیان تفهیم کرده اند مهمترین ها این است که : چرا ماجرای کهریزک را افشا کرده است ؟

جرا در سن 5 سالگی ، از ترکیه به سوریه رفته است ؟

چرا یک اسکناس عراقی متعلق به زمان صدام ، به عنوان وسیله بازی در اختیار دخترش (زینب ) است؟

چرا در فیس بوک پیشنهاد دیوار نویسی برای آزادی زندانیان سیاسی را داده است؟

مادر مهدی محمودیان میگفت : قبل از سال تحویل وقتی به دادگاه درخواست مرخصی رو مطرح می کردیم ، منشی دادگاه پرونده مهدی را باز کرد و نظر بازپرس رو خواند که نوشته بود : مهدی محمودیان با قید وثیقه آزاد است ، اما بلافاصله قاضی دادگاه با فریاد گفت که غیر ممکن است و باید در زندان بماند و مرخصی هم ندارد.

پدر مهدی می گفت که در دادسرا ، وقتی برای در خواست مرخصی رفته بودم ، یکی از ماموران امنیتی دادگاه به من گفت که بی خود خودتون رو خسته نکنید چون دستور هست که به مهدی محمودیان و حسین نورانی نژاد و شیوا نظرآهاری به هیچ وجه مرخصی داده نشود ، دلیلی هم که بیان کرده بودند این بود که اگر این سه نفر آزاد شوند با شبکه ها و سایت های مختلف مصاحبه می کنند و بر علیه نظام تبلیغ می کنند.

امروز متوجه شدم که یکی دیگر از دوستانم احمد عسگری هم در زندان در کنار داود سلیمانی و مهدی محمودیان است.

دوستان لطفا به این کامنت لینک دهید.

لاله های واژگون (ونگوگ)

2010-03-27T15:24:00.000-07:00

سال سبز

2010-03-27T13:28:00.000-07:00

هنوز صدای آخرین نفس های مردی که در میدان ولیعصر(عج) توسط ماموران نیروی اتنظامی با ماشین زیر گرفته شد در گوشم است. هنوز هم چشمهایم از گاز های اشک آور می سوزد ، هنوز هم زخم بر دل داریم ، . خوب می دانیم که این راه فرجامی جز زندان و شکنجه و توهین و تهدید نداریم ، اما باز هم در برابر زورگویی های ظالمان روزگار خواهیم ایستاد.

سال 89 را سال سبز ایران است ، سالی که ایران و ایرانی یوغ استبداد را در هم خواهند شکست ، سالی که هر ایرانی منصور خواهد شد و فریاد اناالحق سر خواهیم داد و لرزه بر اندام مستبدان این سرزمین خواهیم انداخت ، سالی دیگر گلوله از خون سرخ مردم شرمگین می شود ، سالی که ایران برای همه ایرانیان می شود .

سال صبر و استقامت را با فریاد حق خواهی شروع کرده ایم و هنوز هم پایبند بر آرمان های شهدایمان خواهیم ایستاد و تا روزی که قاتلان و آمران قتل های مردم رو در دادگاهی بی طرف رسیدگی نشود بر آرمان هایمان خواهیم ایستاد.

ان نرید الا اصلاح

سال صبر و استقامت رو با الله اکبر آغاز کردم

2010-03-21T14:07:00.000-07:00

.....ماهنوز سبزیم

2010-03-14T14:38:00.000-07:00

هر روز شاهد تهدید و دروغ از سوی صدا و سیمای میلی و رسانه های حامی کودتا هستیم ، هر روز اعلام می کنند که جنبش سبز در روز 22 بهمن مرد و هر روز به نوعی فضای سیاسی و اجتماعی جامعه رو بر مردم تنگ تر از گذشته می کنند تا شاید بتوانند کمی با ایجاد رعب و وحشت در میان مردم و سبزها به آزادی های قانونی مردم حمله ور شوند.
اما فراموش کردند اند که اینجا ایران است ، سرزمین سربداران ، سرزمین مردمی که 8سال در برابر دشمن تا دندان مسلح با دستان خالی از وجب به وجب وطن دفاع کردند ، این مردم در برابر ظالم ساکت نخواهند ماند و هر روز به نوعی وبه شکلی کینه شما را در سینه هایشان انبار خواهند کرد تا روزی که کاخ استبداد و دروغ را در هم بشکنند
ما هنوز سبزیم و در بهار تمام جهان را سبز خواهیم کرد

ان نرید الا اصلاح